Xρόνια πολλά με ξάπλα μόνο και λεφτά!

Γλυκοί μου μπλόγκερς, εφόσον έχετε υγεία δε μένει παρά να σας ευχηθώ πολύ ύπνο και χρήμα να πάρετε δώρα σε αυτούς που αγαπάτε!
A, και αν δεν έχετε, φυσικά εύχομαι πρώτα απόλα να βρείτε!

Δεν έχω πίεση!

Που πάει ο άνθρωπος, σε τι κόσμο θα έρθουν τα παιδιά μας?

Τι έπαθε αυτή θα λέτε, αλλά μόλις γύρισα στο λατρεμένο μου σπιτάκι από το νοσοκομείο. Έκανα επέμβαση αδιάφορων για εσάς λεπτομερειών αλλά με αποτέλεσμα stylish τυλιγμένο κεφάλι τενίστριας. Πολύ μου πήγαινε θα το υιοθετήσω και τώρα το καλοκαίρι να είμαι τυλιγμένη με τουρμπάνι!

Τελικά, that girl needs therapy και είμαι 25 χρονών και έχω κάνει ήδη 4 εγχειρήσεις για άσχετα πράγματα που ανακαλύπτει ο κάθε άνθρωπος για το σώμα του και την κεφάλα του έτσι στο πουθενά!

Το μόνο σίγουρο είναι οτι πίεση δεν έχω. Είναι κάτι και αυτό!

Και τι περίεργο αυτό το συναίσθημα που μέσα σε μια μέρα εξοικειώνεσαι τόσο με την κοπέλα του διπλανού κρεββατιού μέχρι και που μιλάς για τα πιο προσωπικά πράγματα. Αλλά μετά που φεύγεις, είσαι τόσο ανακουφισμένη δεν θα τη δεις άλλο και αυτή εσένα και τον πόνο σου, γιατί και αυτός τελειώνει.

Τέλοσπαντων, είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι σπιτάκι μου!

Φυσικά, έτσι για διάλλειμα στο νοσοκομείο χτύπησα και μια φωτό ενός τελείως χάλια παπουτσιού!

Αντε, στην υγειά μας!

Εσύ... τι συγκρότημα θα ήσουν?

Θα ήμουν Franz Ferdinand:

"Do you want to"


"Walk Away"


Θα ήμουν CAKE:

"Frank Sinatra"


"Dime"


Απαντήστε όλοι, με comment και με ποστ ακόμα καλύτερα!

Τι ΧΑΡΑ!

Πλέον έχω ίντερνετ σπίτι! Με μπόλικη ταχυτητούλα! Με ασύρματο ρουτεράκι! Με έναν iMacouli γλύκα σκέτη.

Όλα είναι έτοιμα ώστε να μπορέσω να ξεκινήσω και γω να μπλογκάρω.

Σε λίγο καιρό θα αρχίσω να διαβάζω όοοοοολα αυτά τα ποστ που έχασα τόσο καιρό.

Ελπίζω να είστε όλοι καλά, όπως σας άφησα. Αλλά αυτό θα το ανακαλύψω!

Καλή Χρονιά βρε παιδιά!

Όλες τις ευχές σε όλους αν και λίγο τελευταία στιγμή αλλά τουλάχιστον όχι αργά!

Το ανατριχιαστικό στολισμένο δεντράκι είναι από αυτή τη βιτρίνα! Τελικά έχει πολύ άποψη αυτό το μαγαζί στο Κολωνάκι!

Δύο προτάσεις για καραγκιόζικα δώρα της τελευταίας στιγμής!

Ομπρέλα - παπί για να τραβήξετε τα βλέμματα, να κερδίσετε τις εντυπώσεις, να γελιοποιηθείτε, οτι θέλετε!

Μπουφανάκι αντρικό οτι πρέπει για τους άντρες που θέλουν οδηγίες μέχρι βλακείας! Ουγκ!

Αυτά τα σαχλά από μένα.

Επι της ουσίας πολλές πολλές ευχές για υγεία, αγάπη και λεφτουδάκια ζεστά ζεστά! χιχι!

Και να φάτε και να πιείτε και νηστικοί να κοιμηθείτε!

Καλή Χρονιά!

Αστροναυτική εκστρατεία

Λείπω σε ταξίδι, επαγγελματικό.

Ξέρετε τώρα!

Είναι ένα συνέδριο μωρέ!

Μαζευόμαστε εκεί όλοι οι εκπρόσωποι του είδους:

Gogonutsss (από τους καλύτερους της νέας σοδιάς)

Coconutsss (κλασικοί και δοκιμασμένοι)

Astronutsss (νέο πράμα, από το διάστημα)



Καλά παιδιά είμαστε πάντως!

Και νόστιμα!

TARICOMIC

Ήρθε η ώρα να γίνει blogger και να με αφήσει στην ησυχία μου και στα παπούτσια μου.

Ποιός;; Ο bro!

Μετά από λαική απαίτηση για αυτονομία (άτσααα) το αίτημα έγινε δεκτό. Γιατί εμείς τηρούμε τις υποσχέσεις μας (πίνω λίγο νερό τώρα, ενώ εσείς φωνάζετε ρυθμικά από κάτω: GOGO GOGO).

Ανοίγουμε και σας περιμένουμε στο taricomic.blogspot.com και επειδή είμαστε και πολύ μαρκετίστες, έχουμε και δωράκι:

Πάρτε και ένα κοντινό να δείτε τη σταυροβελονιά στα σύνορα της γραβάτας! χαχαα!

Πρόκειται για κλασική εναλλακτική, εργασιακή στολή. Τη φοράς και κανείς δε μπορεί να σου πει οτι ήρθες απεριποίητος στο γραφείο!

Το πρώτο ποστ στο taricomic θα χαρίζει την κάτωθι χειροποίητη μπλούζα, διαχειρός ΤΑRI (χοχο).

Νικητής θα ανακυρηχθεί όποιος κάνει πρώτος comment (όχι εδώ αλλα στο taricomic εεε)! Θα επικοινωνηθούμε και θα τηνελάβει!

Το μέγεθος είναι Large και κάνει καλύτερα για άντρα, αλλά τα γκομενάκια μπορείτε να την κερδίσετε και να τη δώσετε σε γκομενάκιον!

Αυτά και έχετε το νου σας!

Πίστη

Αφού ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τα θεία. Και να, που είχε φτάσει εκείνη η στιγμή που θα έπρεπε να νιώσει συγκίνηση και να συνδεθεί με κάτι βαθιά θρησκευτικό, ένα χριστιανικό σύμβολο. Έμεινε να κοιτάζει το εκκλησάκι που, χωρίς πολύ ψάξιμο και πολλούς ρομαντισμούς, διάλεξαν τελικά να παντρευτούν. Μικρό, λιτό, συμπαθές. Αξιοπρεπές. Είχε όλα τα χαρακτηριστικά που της αρκούσε να έχει και η ζωή που θα έκανε από δω και στο εξής.

Η γνωριμία τους ήταν κάτι παραπάνω από βαρετή. Ήταν η επιτομή αυτού που θα ονόμαζε κάποιος «αδιάφορη προσωπικότητα» παρόλα αυτά, εκείνη την περίοδο αυτός ο άνθρωπος στάθηκε τυχερός μέσα στο χάλι του, καθώς αυτή του η βαρετή προσωπικότητα έκανε τη διαφορά. Την έκανε να νιώθει πολύ ανώτερη. Και ενδιαφέρουσα. Πράγμα που πια δεν μπορούσε να της το χαρίσει κανείς από τον υπέρλαμπρο και φανταχτερό κύκλο της. Ο καθένας λαμπερότερος του άλλου.

Θυμήθηκε τη μέρα που του ζήτησε να την παντρευτεί και χαμογέλασε με κακία. Πόσο γελοίο της είχε φανεί το βλέμμα χαράς που πήραν τα μάτια του. Εκείνη αγόραζε απλά ένα κομμάτι κρέας, αξιοσέβαστο και ευυπόληπτο, που θα της έδινε την ικανοποίηση ότι επιτέλους καταξιώθηκε. Αξιώθηκε να γίνει το δύο ένα. Εκείνος, το θεώρησε ως την τελευταία και πιο περίτρανη απόδειξη ότι τελικά υπάρχει Ο Θεός. Ίσως και να σκέφτηκε πόσο δίκιο είχε τόσα χρόνια η γιαγιά του που τον πίεζε πεισματικά να μην εγκαταλείπει την πίστη του.

Αυτό θα ήταν λοιπόν. Αυτή η εκκλησία της αρκούσε. Συμπλήρωνε ιδανικά την εικόνα που είχε στο μυαλό της για αυτό που είναι «πρέπον» να γίνει.

«Ήταν ένας υπέροχος γάμος», θα πει σίγουρα η θεία Ευτέρπη σκέφτηκε.


Ύστερα από πρόσκληση του Σπιτόγατου. Μια ιστορία με αφορμή αυτή την εικόνα. Έκανα οτι μπορούσα αλλά από λόγια φαντασία, λίγα πράγματα!

Οι Χαρές της Ζωής!

Δύο από τις χαρές της ζωής είναι οι Άντρες (δεν το πιστεύω ότι το λέω αυτό, ποια είμαι, η Λίλα στους Singles;) και η Ξάπλα. Ειδικότερα, ο συνδυασμός της Ξάπλας, με ένα Σωστό Άντρα, σε ένα Τέλειο Προορισμό μάλλον διεκδικεί τη θέση της Υπέρτατης Χαράς της Ζωής!

Η Crucilla μου ζήτησε να ορίσω πως είναι ρε παιδί μου ο Άντρας, ο Σωστός όμως.
Τι να πω και γω, μήπως και έχω καταλάβει... Δε μας το μάθανε και στο σχολείο (ούτε στο Πολυτεχνείο το λένε!) Με μερικές όμως προτασούλες μπορεί και να μπορώ, έτσι απέξω - απέξω, να τον σκιαγραφήσω (δεν τον έβγαζα καμιά φωτογραφία καλύτερα;!). Έχουμε και λέμε το λοιπόν:


Για να ξεμπερδεύουμε, λεφτά, αυτοκίνητα και τέτοια είναι εντελώς αδιάφορα...Όμως, ξέρει να διαλέξει ωραία (αθλητικά μάλλον) παπούτσια… Λέει αστεία, χαμογελάει και γελάει ασυστόλως χωρίς κομπλεξισμούς…. Δε σφίγγει τα μπράτσα του, δεν το έχει ανάγκη. Δεν κορδώνει το κορμί του, απλά αγκαλιάζει με αυτό… Χορεύει χωρίς αναστολές… Έχει δυνατή καρδιά και άποψη… Λέει αυτά που νιώθει χωρίς φόβο έκθεσης… Είναι εκεί (που είναι ρε κορίτσια!) Μμμ , αυτά! Και μάλλον, έχει τη μαγκιά να σε κάνει λιώμα χωρίς κανένα από τα παραπάνω (χαχα, τα ακύρωσα όλα!)

Και έστω ότι σου έκατσε ο Άντρας ο Σωστός. Έστω ότι.
Ε καλοκαίρι έρχεται, δεν θα πας και καμιά «διακοπή» μαζί του; Όοοχι, Dream on, δεν ήταν ο Σωστός και μας τελείωσε και αυτός. Τέσπα, με ή χωρίς, Λάθος ή Σωστό, μια «διακοπή» θα θες να την πας σαν παιδάκι και εσύ!

Και με ρωτά το ggk: Που θα πας Gogo;;; Πού θα ήθελες να πας ή να ξαναπάς;;;;
Εδώ οφείλω να ομολογήσω ότι δυσκολεύομαι. Δηλαδή δεν ξέρω αν όπου έχω πάει έχω μείνει τόσο κάγκελο όσο θα ήθελα ώστε να σας το εξυμνήσω. Έχουν ξεχωρίσει όμως στο μυαλό μου τα ακόλουθα:

Σκιάθος

Πολλές, υπέροχες, ανεξάντλητες και εύκολα προσβάσιμες παραλίες. Όλα είναι κοντά, πολλές επιλογές για φαγητό, ποτάκι, χάζεμα. Αγαπημένη παραλία εκεί, η Τσουγκριά που πας με καραβάκι γιατί είναι σε ένα μικρό νησάκι απέναντι από τη Σκιάθο…

Πήγα πέρυσι, και μου υποσχέθηκα ότι θα πηγαίνω κάθε χρόνο έστω και για ένα σκ.


Νέα Υόρκη

Τρομερή εμπειρία. Δεν είναι τα τοπία, ούτε η όμορφη ζωή που θα κάνεις. Αλλά να, όλα όσα έχεις δει στις ταινίες είναι εκεί και είναι ακριβώς όπως τα βλέπεις. Τις 10 μέρες που κάτσαμε (το concept ήταν φοιτητική εκδρομή) δεν ξέραμε που να πρωτοπάμε. Moma, Metropolitan, Natural History Museum, Άγαλμα της Ελευθερίας, Empire State Building, Madison Square Garden, Brooklyn, Harlem (Κυριακή πρωί για να ακούσουμε gospel, δεν έγινε ποτέ, υπήρχε ουρά ανθρώπων που περίμεναν για να μπουν στην εκκλησία που έπιανε την περίμετρο ενός ολόκληρου τετραγώνου. Λόγω τιμής) China Town και Little Italy, ψώνια στη 5th Avenue, ποτό στο Soho (όπου λόγω ασχετοσύνης καταλήξαμε σε λεσβιακό μπαρ). Άλλο βράδυ, είδαμε live σύλληψη μαύρων από αστυνομικούς, με τα μούτρα τους κολλημένα στη τζαμαρία του υπόγειου μπαρ όπου πίναμε ανέμελοι το ποτό μας! Πολύ πολύ γεμάτο ταξίδι. Αξίζει να πας!

Θέλω επίσης να πάω και να δω από κοντά:

Σαντορίνη (ω ναι, δεν έχω πάει ακόμη!)
Ρώμη,
Πράγα και
Κωνσταντινούπολη

Γιατί;;

Γιατί απλά έχω ακούσει τα καλύτερα!!!


Ευχαριστώ βεβαίως βεβαίως για την πρόσκληση τις δύο μαντεμουαζέλ, Crucilla και Ggk, και καλώ να μας πουν τα αντίστοιχα τους οι Trilian, Yoreekas, Snikolas, Misirlou, Proserpina, Germanos, 2Sx2, Loth, Siteseein, Spiros Serafeim και βάλεεεε γιατί έχουν πλάκα και τα δύο θεματάκια και συνδυαστικά ίσως είναι ακόμα καλύτερα! Εννοείτε τα boyz θα μιλήσουν για τη Γυναίκα, τη Σωστή ντε.

Καλά, παίζω και σε διαφημίσεις;

Βρήκα καταπληκτικά έξυπνες τις διαφημίσεις - καταχωρήσεις γαλακτοκομικού προϊόντος για τη χοληστερίνη στους συρμούς του μετρό.

Ένα στατιστικό σχετικά με τη χοληστερίνη και μετά το ερώτημα: "Μήπως είσαι εσύ;" και κοιτάς λίγο πιο δίπλα και βλέπεις τη παλιόφατσα σου να κοιτά με απορία!

Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά η πλάκα είναι ότι η "λεζάντα - στατιστικά" είναι τοποθετημένη με αυτοκόλλητα γραμματάκια που όπως βλέπετε οι επιβάτες τα έχουν ξεκολλήσει και τα έχουν βάλει όπου να ναι (Το 3 ξάπλα στο στέρνο μου)! Ίσως για αυτό να μου φάνηκε παιχνιδιάρικη αυτή η διαφήμιση!

(Και ναι, εδώ με βλέπετε επί τω έργω και αυτή είναι η ευκαιρία σας να με κράξετε!)

FINAL 5

Συναυλιακός πυρετός φέτος το καλοκαίρι! Και εκεί που νόμιζα ότι μπα, τίποτα δε με ψήνει, συνειδητοποίησα ότι γίνεται χαμός και δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω!

Οι GogoSelections για αυτό το Summer κατά σειρά εμφάνισης (το κατά σειρά προτίμησης δεν το ξέρω, σας είπα, είμαι μπερδεμένη) έχουν ως εξής:

1.	16 Ιουνίου (Σάββατο)	EJEKT FESTIVAL 2007: BEASTIE BOYS, MADNESS, UNDERWORLD	Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις Ελληνικού,Γήπεδο Baseball	60 e
2.	29 Ιουνίου (Παρ)	CocoRosie, Mary And The Boy	Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου	25, 30/35 e
3.	9 Ιουλίου (Δευ)	Gagarin Open Air festival: Kaiser Chiefs, The Long Blondes, Good Shoes + special guests	Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις Ελληνικού, Γήπεδο Baseball	40, 45/50 e
4.	10 Ιουλίου (Τρι)	Gagarin Open Air festival: Calexico, Sophie Solomon, Beirut, A Hawk And A Hawksaw	Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις Ελληνικού, Γήπεδο Baseball	35, 40/45 e
5.	18 Ιουλίου (Τετ)	Fly Beeyond Festival: James, Air, Tori Amos	Ολυμπιακό Στάδιο	60 e
Τοτάλε:	Το γλιτώνω δεν το γλιτώνω το εγκεφαλικό:			200 e

Τι γίνεται τώρα..

Στους Beastie Boys δεν έχω εντρυφήσει, αλλά είναι αυτό που ξέρω ότι μάλλον θα γουστάρω πολύ, άσε που έχει λυσσάξει και το σύμπαν. Λείπει η Gogo από τέτοια;;; (Λείπει, λείπει!).

Cocorosie κόβω φλέβα. Δεν υπήρχε το σενάριο να έρθουν και να μην πάω. Δεν πάει να ξεκουφαθώ από τις κακοφωνίξ τσιρίδες που έχει ακουστεί ότι πετάνε στα live. Θα τα σκάσω για να το ακούσω!

Άκου λίγο

Επίσης, λυσσάω με τη συνολική καγκουριά που εκπέμπει η μπάντα των Kaiser Chiefs. Άσε που έμαθα ότι σε προηγούμενο Live τους εδώ στο Ελλάδα ήταν πολύ σούπερ! Καλά σε αυτό όμως δεν έχω συμμετοχή και από την παρέα. Άσε που θα είναι και γεμάτο 15 χρόνα!

Άκου και αυτό


Είναι και αυτός ο Beirut που θέλω να ακούσω τουλάχιστον δύο συγκεκριμένα τραγουδάκια του live!

Να, άκου ένα από τα δύο
Το αξίζει νομίζω, αλλά θα πρέπει να φάω στη μάπα τους Calexico που είναι νομίζω ολίγον τι κοιμήσιδες.


Καλά για τους James δεν υπάρχουν λόγια και συστάσεις. Εννοείται θα πάω.

Άκου το, έτσι για κλείσιμο,

Εδώ η βλακεία της βραδιάς αναμένεται να είναι η Tori Amos, αλλά.. κανείς δεν είναι τέλειος!

Εσείς, τιιιιι προτείνετε ; Να πάτε να ροκάρετε ΟΕΟ!

Όχι άλλο κοκ παρακαλώ!

Βρέθηκα πάλι αντιμέτωπη με ένα γλυκάκι. Μπορεί να ήταν και κοκάκι πάλι!

Δεν ήταν του γούστου μου, αλλά είχε γύρω γύρω πολύ γλυκιά σοκολάτα.. Ε και είπα να δοκιμάσω!

Αλλά να, πως να το πω, μέσα πρέπει να ήταν άδειο.
Πως να σας το πω. Δεν το άνοιξα και πολύ για να δω, αλλά λίγο που δάγκωσα προσεκτικά στην άκρη, νομίζω τίποτα δεν είχε μέσα.

Δεν ξέρω αλλά νομίζω πως τη γλίτωσα πάλι στο τσακ. Μου φαίνεται θα με βάλω σε πολύ αυστηρή δίαιτα. Αλλιώς δε βάζω μυαλό!

Υποστηρίξτε με και Επαναλάβετε μετά από μένα:
Μην τρως ότι «γλυκό» σου πασάρουν στα μούτρα!

Theologos beach!

(Ήθελα να σας αφήσω με κάτι ευχάριστο για το σκ! Life goes on!)

Λοιπόν, το τριήμερο που πέρασε ήμουν τυχερή γιατί μας έκατσε ο καιρός και πήγαμε εκδρομούλα!

Πήγα στο Θεολόγο, που αποτελεί τουριστικό θέρετρο πολύ κοντά στην Αθήνα (περίπου μιάμιση ώρα για ένα κανονικό οδηγό, όχι Νικολάκη όπως είμαι εγώ), τελευταίως ιδιαιτέρως ανερχόμενο, αλλά με έμφαση, χρόνια τώρα, κυρίως στον οικογενειακό παραθερισμό.

Μια γνωστή μας έδωσε και δοκιμάσαμε κάτι χυμούς πολύ περίεργους (αυτά τα χρωματιστά χαρουμενί μπουκαλάκια της φωτό) που και καλά είναι για μωρά παιδιά! Δεν ξέρω, εμένα σα νερό με πολύ ζάχαρη και μια γεύση φρούτου μου φάνηκε, όχι και οτι πιο καλό και φυσικό για παιδάκια. Δε τα συνιστώ!
Την αιώρα την είδατε έτσι.. μιλάμε, all the money!

Να μια αναμνηστική φωτογραφία των (ποδιών των) κοριτσιών που πήγαμε (η φίλη μας η καρέκλα δεν έβρισκε τη σαγιονάρα της)!

Φάγαμε τρελά θαλασσινά.. Ξέρετε τώρα μετά το μπάνιο και με θέα τη θάλασσα ανοίγει απίστευτα η όρεξη...

Ε και μια κολλητή μου συνέλαβε την πατέντα - γυφτιά του σαββατοκύριακου. Αν θες να βάλεις την κλασική πολύ αμάνικη (πολύ "παρτή", που λέμε και μεις οι γυναίκες) μπλούζα και ξέχασες να πάρεις στράπλες σουτιέν... με ένα δαγκανάκι - τσιμπιδάκι λύθηκε το πρόβλημα!

Ε καλά, διαπρέψαμε και σε άλλου είδους καραγκιοζιές αλλά αυτά δεν είναι προς δημοσιοποίηση.

Έξω; Μπα, θα κάτσω μέσα να ακούσω Φοίβο

(Ο yoreekas ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Λοιπόν, βροχή και σήμερα και νομίζω είναι η ευκαιρία μου να μιλήσω για κάτι που αγαπώ πολύ και ταιριάζει στον περίεργο αυτό καιρό.

Ο Φοίβος (ο Δεληβοριάς, εννοείται) έβγαλε καινούριο δίσκο. Και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό.

Το καινούργιο cd λέγεται "Έξω" και είναι αλλιώς από τον προηγούμενο θεϊκό "Καθρέφτη" (εδώ μπορείτε να ακούσετε δείγματα από τον Καθρέφτη).

Δεν το έχω ακούσει αρκετά ακόμα ώστε να κρίνω αντικειμενικά αλλά ήδη μπορώ να πω κάποιες πρώτες εντυπώσεις για κάποια κομμάτια:

Αδιάκοπα (Νο 2): Ρομαντικό, τζαζοκομμάτι… Θαλασσινό, με φιλιά, ήλιους, μέλια και γλυκόλογα αναπόλησης της απόλυτης αγάπης… Αρχίσαμε λέω. Χώμα έγινα.

Ο προορισμός (Νο 4): Απαλό κομμάτι, κλασσικός Φοίβος. Μου θύμισε το στυλ και τη διάθεση του «Καθρέφτη». Τόσο απλά, τόσο καλά. Έχει και ένα πιανάκι σε μια φάση που θυμίζει πολύ 80ila αλλά του πάει.

Το σουξέ της Έλσας (Νο 5):Πάρα παρά πάρα πολύ καλό. Χαρούμενο, καλοκαιρινό, ότι πρέπει για να χορέψεις. Πάρτε στίχο:

«Τρέμε Χατζηγιάννη κανένα απ’ τα σουξέ σου δε με φτάνει.
Ως εδώ Τσαλίκη, για σένα ήρθε τώρα η Θεία Δίκη.
Φέτος θυμηθείτε, το καλοκαίρι σκούρα θα τα βρείτε.
Στα κλάμπ συνέχεια θα χορεύουν μέσα μ’ αυτό το τραγουδάκι για την Έλσα.
Για την Έλσα.»

Διάβασα, άκουσα, δε θυμάμαι, ότι η Έλσα είναι μια κολλητή του Φοίβου η οποία του έκανε παράπονα ότι έχει γράψει τραγούδια για τόσες και τόσες και για αυτήν τίποτα. Κωλόφαρδη Έλσα… Ήδη το κομμάτι παίζεται σε κλαμπ στην παραλιακή ε!

Και του χρόνου (Νο 7): Αυτό ξεκινώντας μου θύμισε ενορχήστρωση Φάμελλου. Το κομμάτι έγινε κατά παραγγελία από το σταθμό Μελωδία. Γλυκό, εύχαρο, και μάλλον ο Φοίβος πάει να το κάνει καθεστώς να βγάζει σε κάθε δίσκο του και ένα καινούργιο κομμάτι που αφορά την Πρωτοχρονιά, αλλά με τέτοιο τρόπο που δε χρειάζεται να είναι Χριστούγεννα για να μπορούμε να το ακούσουμε!

Κ-13 (Νο 10): Αντιπροσωπευτικό μελαγχολικό τραγούδι του Φοίβου που επικεντρώνεται στην κατηγορία ανθρώπων που είναι μοναχικοί, και περίεργοι για τους άλλους. Ο συγκεκριμένος είναι ο τύπος που νοικιάζει συστηματικά στο βίντεοκλαμπ τα νέα φιλμ της Βίνας της Ασίκη (εξαιρετικά αφιερωμένο στο Fight Back αυτό). Το συγκεκριμένο κομμάτι γράφτηκε πριν από 13 χρόνια. Στο δίσκο αναφέρεται μεταξύ σοβαρού και αστείου οτι "Από τότε η Βίνα Ασίκη έχει σχεδόν εντελώς σταματήσει να εμφανίζεται στις οθόνες μας. Ελπίζουμε να τη βοηθήσουμε να αλλάξει γνώμη."

Το καλοκαίρι θα ρθει (Νο 12): Γλυκό τραγουδάκι, ένιωσα σα να είναι το σάουντρακ του τέλους ενός καλοκαιριού. Που έζησες έναν φανταστικό έρωτα και στην επιστροφή ξεφούσκωσε. Το αποκορύφωμα στο ρεφρέν:

"Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, και ύστερα πιο δυνατά η μουσική"........

Ότι πρέπει για τέλος.
Η συσκευασία (θα έπρεπε να) περιέχει μέσα και ξυραφάκι (αλήθεια, ας το σκεφτούν για το επόμενο cd).

Όσοι γουστάρουν Φοίβο να γνωρίζουν οτι υπάρχουν δύο site σχετικά με αυτόν, ici et la.
Οι υπόλοιποι, προσπεράστε..

Πάμε Γήπεδο;;;

Ξύπνησα Κυριακή απόγευμα στις 4 και βάλε.. μετά από ξενύχτι στα μπουζούκια.. (not my choice, έφταιγε η εθνική γιορτή Κωσταντίνου και Ελένης Κατακουζηνού).

"Το βράδυ μην κανονίσεις, θα πάμε γήπεδο", μου λέει ο bro.
Του το είχα ζητήσει να πάμε μια φορά και καθώς έχει πάρει διαρκείας, πήραμε και αυτό ενός φίλου του, μάζεψα τα κομμάτια μου και πήγαμεεε!

Μπάσκετ βλέπω από τότε που με θυμάμαι, γιατί ο daddy ήταν πάντοτε άρρωστος Παναθηναϊκός (!Φαναθηναϊκός!), ο αδερφός από κοντά αλλά πιο κόσμια, ε και γω το στραβάδι από πίσω.
Στο γήπεδο όμως είχα να πάω πάρα πολύ καιρό, τουλάχιστον 7 χρόνια. & 7 χρόνια φαγούρα δε λέει!

Τρενάκι (αγαπημένο τρενάκι) και φτάσαμε στο ΟΑΚΑ. Δεν ξέρω για εγκατάλειψη και τέτοια, αλλά αυτός ο χώρος, αυτή η άπλα, σου δημιουργεί ένα φοβερό συναίσθημα.

Το θέμα μας ήταν: Παναθηναϊκός - Πανιώνιος (1ος αγώνας των play off, δεύτερης φάσης, για πρόκριση στον τελικό δηλαδή, αυτά για τους άσχετους).

Πολύ λίγος κόσμος στο γήπεδο, πράγμα απογοητευτικό αν σκεφτείς οτι μιλάμε, με αποδείξεις και τρόπαια, για την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης αυτή τη στιγμή. Φαντάσου να ήταν σε περίοδο κακής απόδοσης..

Παρατηρώντας τον Αλβέρτη, τον αρχηγό της ομάδας, συνειδητοποίησα οτι θα ήταν θεός για Θεός. Εννοούσα, να παίξει το Χριστό, βεβαίως βεβαίως.

Το καλύτερο όλων ήταν λίγο πριν αρχίσει το παιχνίδι που ο φωτισμός ήταν πολύ χαμηλός και φωτιζόταν μόνο το κέντρο του γηπέδου. Πολύ ωραία ατμόσφαιρα, πολύ αμερικανιά, σα να είσαι στο NBA.

Και αρχίζει το ματς.. Μου λέει ο bro, "Εδώ μπορείς να βρίσεις όσο θέλεις". Μμμ, τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Η αλήθεια είναι οτι και γω μίλαγα εντελώς ελεύθερα όμως τα μοναδικά που ξεστόμιζα συνέχεια ήταν:

-Ου ρε!
-Ουστουδιούλου (αγαπημένο)
-Στα κεραμίδια (για τα σουτ των αντιπάλων, έκφραση-κατάλοιπο από παρακολούθηση αγώνων με το daddy)
- Τον παλιοηλίθιο..

Όπως πάντα, μετριότατη στη φαντασία...
Οι υπόλοιποι όμως... ωωω τι ρεσιτάλ, άνοιξαν τα .. αυτάκια μου..

Άκουσα τα εξής θεϊκά:
-Πάρτα μωρή ηλιοκαμμένη (προς μαύρο παίκτη της αντίπαλης ομάδας)
- Αφού δεν το αντέχεις ρε. Πήγαινε διακοπές...
- Ω ρε όρθιο κρέας (για ψηλό αποτυχημένο)
- Μπανάνα (σκέτο ξερό. δεν μπόρεσα να καταλάβω τι στο καλό υπονοούσε)

Ένα άλλο αμίμητο γεγονός ήταν ένας τύπος (διαστάσεις Κατέλη) ο οποίος βρισκόταν ακριβώς πίσω από την μπασκέτα, στο επίπεδο του τερέν. Ο εν λόγω κύριος ούρλιαζε κάθε, μα κάθε, φορά που βάραγαν βολές οι παίκτες του Πανιωνίου το παντελώς άσχετο:
ΑΜΥΝΑ, ΑΜΥΝΑ, ΑΜΥΝΑ, ΑΜΥΝΑ! (με ρυθμό)
Ο bro με ενημέρωσε οτι αυτός ήταν ο κύριος Παναγιώτης που λέει το κομμάτι "Κολλημένος με τα Κάτω Πετράλωνα" στο Je t'aime. Δεν τον έχω πάρει χαμπάρι εγώ αυτόν.

Είχαμε επίσης τον ευγενή φίλαθλο.
Ο τύπος της φωτογραφίας από κάτω καθόταν δίπλα μας. Ο αδερφός μου δήλωσε χαρακτηριστικά ότι δεν αντέχει άλλο όλοι οι τρελοί να κάθονται πάντα δίπλα του. Ο συγκεκριμένος κύριος έβριζε αμίμητα. Όπως βρίζει κάθε γνήσιος Έλληνας. Σωστά, πλήρη, με όλες τις χριστοπαναγίες. Με μια διαφορά: έβαζε πάντα, μα πάντα, το χέρι του μπροστά στο στόμα. Λες και ήθελε να βρίσει στα κρυφά ή λες και ήταν στο εργασιακό του περιβάλλον. Μάλλον του έχει μείνει κουσούρι το κρυφό βρισίδι. Ή μπορεί να είχε μικροφωνάκι στο μανίκι και να έκανε αναμετάδοση τις βρισιές (είμαι παρανοϊκή, I know).

Και μην ξεχνιόμαστε, μιας και βρέθηκα σε ανδροκρατούμενο χώρο χτύπησα και μια φωτογραφία από ένα πολύ αξιοπρεπές και προς παραδειγματισμό πατούμενο, που μάλιστα το φορούσε κύριος μεγάλης ηλικίας (τα συγχαρητήρια μου, είστε μπροστά).

Nike αθλητικό, που παρόλο που είχε τη βλακεία-ελατήριο πίσω, κέρδιζε επειδή ήταν πολύ κομψό και λεπτό στο σύνολο του (ειδικά για το χοντροκομμένο στυλ που έχουν συνήθως τα Nike).

Αυτά!

Α, ναι, κερδίσαμε καλέεεε!

?Μεγάλα ερωτήματα της ζωής?

Τελικά πολύ μεγάλο ήταν αυτό.... όταν διάβαζα άλλων ήταν πιο εύκολο!

Για όποιον βαριέται να διαβάσει όλο το ερωτηματολόγιο, έκανα το εξής: Συγκεντρωτικά, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον το να δω απαντώντας στο ερωτηματολόγιο αυτό τι στο καλό μπορώ να καταλάβω για την πάρτη μου.

Το λοιπόνε, μέσα στο ερωτηματολόγιο ανέφερα ως πράγματα που γουστάρω, με χαρακτηρίζουν ή μου αρέσουν τα ακόλουθα:

Καλή θέληση, Τεμπελιά, μητέρα μου, μεγάλος έρωτα, bloggers , δυνατές καρδιές, γλύκα, σεξουαλικότητα, Φάμελλος, Δεληβοριάς, Μαφάλντα, Αμελί, αδερφός μου, λιλά, πρασινολαχανί, με γουστάρω, Μοχίτο, γαριδάκια, μουσική, χορεύω, φωτογραφία, αφέλεια-ηλιθιότητα (!!!), Αγκαλιά, θεραπεία, Αυτογνωσία, βλακείες (!!!), μικρή.

Επίσης, ανέφερα τις ακόλουθες λέξεις ως πράγματα που αντιπαθώ, σιχαίνομαι και φοβάμαι:

Κακοί, νεύρα, Χριστόδουλος, δούλα, χαζογκόμενες, υποκριτικές συμπεριφορές, υγεία, βλάχες.

Για όσους δε βαριούνται:

1) Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ρθει. Ο Μανώλης τα λέει όλα.

2) Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Οι άλλοι. Κάποιοι κακοί. Πάντως όχι εγώ.

3) Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Ε όλο και καμιά βλακεία θα είπαμε με την παρέα. Που να θυμάμαι τώρα! Α θυμάμαι, χτες βράδυ, πολύ γέλιο έπεσε, και άκουσον άκουσον ήμουν πάλι στο Ηράκλειο..

4) Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Καλή θέληση (για να είμαι καλή).

5) Το βασικό ελάττωμά σας;

Τεμπελιά, τεμπελιά και νεύρα με αυτούς που δε σέβονται το ότι είμαι ΤΕΜΠΕΛΑ.

6) Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Προσπαθώ να τα ζυγίζω. Ελπίζω σε αυτά που πρέπει. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως και να μη δείχνω.

7) Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Με την ιστορία χάλια τα πήγαινα.. Μπορώ να πω όμως ότι με απωθεί ο Χριστόδουλος (μελλοντική ιστορική προσωπικότητα ε;).

8) Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;

Η μητέρα μου. Όλες οι νοικοκυρές και γενικά οι γυναίκες που εξακολουθούν να υπηρετούν την εικόνα της τέλειας γυναίκας (δούλα, γκόμενα, εργαζόμενη, μάνα).

9) Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Με ένα μεγάλο έρωτα, οπουδήποτε.

10) Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Not my field. Δε διαβάζω όσο θα έπρεπε και ότι διαβάζω δεν θυμάμαι ποιανού είναι… και δε λέω οι bloggers; (λίγο γλειψιματάκι κανέναν δε χάλασε). Αυτούς τουλάχιστον τους θυμάμαι!

11) Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Λατρεύω τις δυνατές καρδιές.

12) ... και σε μια γυναίκα;

Τη γλύκα και την σεξουαλικότητα σε ένα πακέτο (για το σπίτι).

13) Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Φάμελλος και Δεληβοριάς (ακούω το καινούργιο του τώρα, θα σας πρήξω) αν είναι να μιλήσουμε για Ελλαδίτσα. Γιατί για ξενόφερτους άστο, δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ, κολλάει ο εγκέφαλος.

14) Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Δεν μπορώ να σφυρίξω γαμώ τη μου, δεν τα καταφέρνω. Εξάλλου έχει πολύ φασαρία με τα νερά, δε με ακούω και δε λέει έτσι, να γουστάρουμε!

15) Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Μαφάλντα, είμαι και πολύ κυνική μιλάμε.

16) Η ταινία που σας σημάδεψε;

Αμελί, είμαι και πολύ ονειροπόλα μιλάμε.

17) Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Θα ήθελα να γίνει ο αδερφός μου! Ή έστω εγώ!

18) Το αγαπημένο σας χρώμα;

Είμαι διχασμένη ανάμεσα στο λιλά και το πρασινολαχανί.

19) Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Το ότι τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Νομίζω με γουστάρω δηλαδή.

20) Το αγαπημένο σας ποτό;

Θα καταλήξω στο Μοχίτο. Μου αρέσει και το μαρτίνι με σπράιτ και γρενανδίνη που είναι ένα από τα γλυκά ποτά που πίνω για τα οποία με κράζει κολλητός οτι αυτά τα πίνουν μόνο οι χαζογκόμενες. Ου ρε!

21) Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Που δεν τολμώ τόσο όσο θα με ήθελα να τολμώ σε ορισμένα θέματα. Α, επίσης που έφαγα πάρα πολλά γαριδάκια μικρή (ακόμα τρώω, άρα μάλλον δε μετάνιωσα και τόσο, ωραία τα πέρασα).

22) Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;

Τις υποκριτικές συμπεριφορές.

23) Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Μουσική, μουσική, μουσική (και χορεύω ακούγοντας ε). Βγάζω και καμιά φωτογραφία που και που (φου και φου ;-)

24) Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Μήπως χάσω την αφέλεια σε βαθμό ηλιθιότητας που με χαρακτηρίζει ώρες - ώρες. Σοβαρά τώρα, εννοείται η υγεία. Τρέμω.


25) Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Όταν θέλω να τεμπελιάσω αλλά και να μη φανώ τεμπέλα νομίζω. Δεν το επιλέγω, γίνεται ασυναίσθητα. Άρα, μάλλον για ασήμαντα πράγματα.

26) Ποιο είναι το μότο σας;

Αυτή την περίοδο: «Τι μας πέρασες; Τίποτα βλάχες;»

27) Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Αγκαλιά, αγκαλιά εννοείται.

28) Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Καταρχήν, θα του έριχνα ένα περιπαιχτικό χτυπηματάκι στην πλάτη και θα του έλεγα: "Ώστε υπάρχεις τελικά ε;;;» Μετά θα ρωτούσα αν με σκεφτόταν καθόλου όταν με στενοχωρούσε και τι στο διάολο είχε κατά νου. Και επίσης, αν τελικά έχουν επικοινωνία με το διάολο.

29) Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Είμαι σε θεραπεία, το ξέρετε! Αυτό είναι ερώτηση τεστ για να φανεί πόσο καλά τα πάω. Όπως βλέπετε η συνεδρία «Αυτογνωσία: Ο εαυτός σας, αυτός ο άγνωστος» πήγε πολύ καλά!

30) Τι σου λείπει περισσότερο;

Το ότι οι βλακείες που (μπορεί, λέμε τώρα, να) έλεγα παλιά δικαιολογούνταν από το γεγονός οτι ήμουν μικρή. Πλέον...

Ευχαριστώ την Ερσούλα για την πρόσκληση και να καλέσω να μας απαντήσουν σε αυτά τα κεφαλαιώδη ερωτήματα ζωής και θανάτου την Τρίλιαν, την allitnil, τον Spyro, τον Νικόλα, και τον Yoreeka (και μη μας κάνεις το δύσκολο, σφίξου).

GOGOrtazoume!

Νόμιζα οτι θα τη βγάλω στο γραφείο σήμερα, και μέχρι αργά μάλιστα, αλλά τελικά όχι!
Μου προτάθηκε να την κάνω κατά το μεσημεράκι λόγω γιορτής :-))))
Ε και είπα I DO!
Άδεια και με το νόμο δηλαδή!

Αλλά επειδή είναι γνωστό οτι δε θέλω να αφήνω κανένα παραπονεμένο, σας αφήνω με μια κάπως ανατριχιαστική φωτογραφία...

Η μαντάμ, πολύ περιποιημένη, δεν μπορώ να πω, με τρομοκράτησε τα πρώτα δευτερόλεπτα που την είδα.
Ο συνδυασμός του βυσσινί χρώματος κραγιόν με τη συγκεκριμένη μπεζ μπλούζα, "αιματί" λεπτομερειών με οδήγησε σε συνειρμούς που βγαίνουν από ταινίες τρόμου, με κομμένα κεφάλια και λαιμούς που στάζουν αίμα...

Άντε βρε, και του χρόνου έτσι, να είμαστε καλά!

Θα βάλω το μαγιό, παρά το κρύο!

Προσπαθώ να βάλω το μαμωμαγιό, και ο blogger δε το δέχεται! Είναι από υπερπροστασία;;;
Ρε θέλω να τα βγάλω λέμε!

Πάσχα στην Κρήτη μωρέ Κοπέλια!

Ταξίδεψα για Χανιά Πέμπτη πρωί. Χωρίς καμπίνα. Για όσους είναι γνώστες του θέματος, καταλαβαίνουν αμέσως πως αυτό είναι αίσχος. Διότι δε νοείται να πας Κρήτη με το αργό (9 ώρες ταξίδι) και να μην ταξιδέψεις βράδυ (μπαίνεις στις 9 και βγαίνεις στις 6 το πρωι) και με καμπίνα. Κλείσαμε τα εισιτήρια ένα μήνα πριν, και δεν υπήρχαν καμπίνες και επίσης είχαμε την τύχη - ατυχία να ανακαλύψουμε Τετάρτη βράδυ οτι ο bro είχε κατά λάθος κλείσει εισιτήρια όχι για το βραδινό αλλά το πρωινό της Πέμπτης. Au mon Dieuuu!

Τέσπα, πήγαμε πρωί - πρωί και για αυτό το λόγο βρήκαμε αυτή την πολύ ωραία θέση να τη βγάλουμε, που συνδύαζε δυο "υπερσύγχρονους" υπολογιστές με σαλονάκι. Τι να κάνεις, τι να κάνεις τόσες ώρες. Ακούσαμε μουσική στα mp3, σας έστειλα το προηγούμενο post, διάβασα ένα πολύ καλό και σύντομο αυτοβιογραφικό για τον Πικάσο (τα έχει ο Ελευθερουδάκης για όλους τους μεγάλους ζωγράφους, σε ελληνική έκδοση, στα 5 ευρώ το ένα και μικρά σε μέγεθος, τέλεια για ταξίδι), μου έφτιαξα αυτό το μωβί βραχιόλι που δε μπορούσα να το βγάλω μετά παρά μόνο αν το έκοβα (το έφαγα στα μούτρα μέχρι που γύρισα και αποφάσισα να το κόψω) και αναπόφευκτα σε μια φάση μας έπιασε βλακεία, οπότε έβαλε ο bro ένα χαρτί που έγραφε "Πληροφορίες" μπροστά από τον ένα υπολογιστή και πέρναγε ο κόσμος και ρώταγε απορίες και εμείς του απαντάγαμε!

Επιτέλους (για όλους) φτάσαμε κάποτε με δύο ώρες καθυστέρηση (αφού αργήσαμε να φύγουμε δυο ώρες...). Καλά, στα Χανιά, άλλη χώρα ε, ήλιος, πολύ γλυκό κλίμα, άμα έχεις το λυβικό πέλαγος από κάτω χρυσό μου..! Κατά τα γνωστά μετά, θείοι, ξαδερφάκια, Κουμ Καπί κλπ. κπλ. λπκ. πλκ.....

Την επόμενη πάμε στο χωριό, και όταν λέμε χωριό εννοούμε χωριό, όχι αστεία. Δεν υπάρχει τίποτα, μα τίποτα να κάνεις. Δεν υπάρχει καφενείο, σούπερ μάρκετ, φούρνος, ούτε περίπτερο. Οπότε, τι σου μένει; Να ξεχυθείς στας εξοχάς και να γεμίσεις the battery of your soul! Η φύση στο μεγαλείο της!

Μετά χτυπήσαμε και μια βόλτα με το αυτοκίνητο για καφεδάκι στα νότια της Κρήτης, σε μια αγαπημένη παραλία, τη Σούγια (πολύ ρέγγε καταστάσεις). Ήταν πανέμορφα, τι να πω..
Το βράδυ, ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με το αρνί στην αυλή, και του τα είπα όλα, γιατί το έκαναν έτσι, τι το περιμένει την επόμενη μέρα..

(Εδώ μια μικρή παρένθεση: Χρόνια τώρα δηλώνω ότι εγώ δεν θα ξαναπάω στην Ανάσταση. Πέρα από το γεγονός ότι απέχω πολύ από το να είμαι μια ευσυνείδητη Χριστιανή Ορθόδοξη, δεν αντέχω τα βαρελότα, τα βεγγαλικά, τις στρακαστρούκες και τα σούπα μούπες εκείνης της ώρας αγκαλιά με τις λαμπάδες. Πάντα κλαίω, βρίζω, σπρώχνω τον κόσμο να περάσω, τρέμω και επίσης νομίζω πως παθαίνω μικροεφράγματα ανά κρότο. Να σημειωθεί οτι μια χρονιά έκαψα μόνη μου τούφα από τα μαλλιά μου με το κερί που κράταγα, προσπαθώντας να φιλήσω μια ξαδέρφη και από τότε άρχισα να κουρεύομαι και μόνη μου)

Εκεί στην Κρήτη λοιπόν, καίνε τον Ιούδα, που σημαίνει ανάβουν μια τεράστια φωτιά και από παντού πετάγονται σπίθες, πράγμα το οποίο από μόνο του είναι αρκετά τρομαχτικό νομίζω. Με το που γίνεται Ανάσταση, αρχίζουν και κει τα μπαπαμπούπα! Να τα μας λέω, αρχίζουν τα γνωστά συμπτώματα μου, πανικός, τρομάρα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο, αρχίζω και θυμάμαι πως βρίζει ο κόσμος, είμαι έτοιμη να αρχίσω και ξαφνικά νιώθω κάτι να με χτυπάει στην πλάτη και μετά να ζεσταίνομαι, ένα τσούξιμο.. Συγχρόνως, επικρατεί ένας πανικός παντού, όλοι τρέχουν και φωνάζουν, ο παπάς χοροπηδάει, μόνο ο Ιούδας εκεί, cool καίγεται. Τρέχω και γω, να κρυφτώ σε καμιά γωνιά, έχω χεστεί πάνω μου, και παράλληλα ψάχνομαι και πιάνω πίσω στο ωραίο μου παλτουδάκι γιατί κάτι με ζεσταίνει ρε παιδί μου! Ώπα της, εντοπίζω μια τρυπάρα να!
ΜΕ ΧΤΥΠΗΣΕ ΒΑΡΕΛΩΤΟ ΜΑΜΩ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΟΥ ΜΑΜΩ!
Κλάμα η δικιά σας, κλάμα κορόμηλο! Από νεύρα, από φόβο, από γκαντεμιά και βέβαια για το ωραίο της παλτουδάκι! Μετά στο σπίτι, με 25 άτομα σε ένα δωμάτιο (Πάσχα στην Κρήτη είπαμε) κάναμε αυτοψία και είχαν κάνει τρυπούλα και τα τρία μπλουζάκια που φόραγα μέσα από το παλτό και είχα ένα μικρό μόνο σημαδάκι στην πλάτη. Δεν χρειάζεται και δικαιολογία πλέον ε:
ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΑΩ!

Την επομένη, κλασικά πράγματα, χορός, αρνί (αν και φέτος δεν έφαγα καθόλου, θες οτι δε μου άρεσε, θες η δίαιτα που λέγαμε, θες το συναισθηματικό δέσιμο επειδή το βράδυ που του μίλησα ήρθαμε πιο κοντά) και στο τέλος θέλαμε και γλυκό (άλλο από τον ένα τόνο σοκολατένια αυγά και τσουρέκια που είχαμε εξαφανίσει). Και ω ναι, τι πιο φυσιολογικό, είχαμε στο ορεινό χωριό τρεις ανανάδες και πλακωθήκαμε και τους φάγαμε!

Οτι Να Ναι!

Τα λέμε ξανά μετά το Πάσχα!

paidakia, mikra kai megala, sta miala kai sta kormia, tin kanw gia liges meroules. auti ti stigmi postarw apo to ploio (vlepe LISSOS), gia Kriti, vlepe Xania, vlepe se ena xwrio stin akri tou pouthena (mallon tha fate tis photo sta moutra molis epistrepsw)!

I epistrofi anamenetai peripou tin Triti opote exete sto nou sas na mou filate to blogi!

(sorry gia ta greeklish alla den vriskw pws sto diaolo ta kaneis ellinika edw)

A nai, einai kai auto, e ante, Kalo sas Pasxa!

Me timi, (poli akrivi, ta eskasa pali gia pati sas)

GOGO