Ejekt 19/06/2009 Είμαστε και πολύ θεατράλε

Subways, Klaxons, Jarvis Cocker και Royksopp με σειρά εμφάνισης αλλά και αυξανόμενων εντυπώσεων.

Ο Jarvis τόσο αυθεντικός και με έμφυτη μοναδική κίνηση και οι Royksopp φρέσκοι και τόσο ανεβαστικοί που άμα δεν υπήρχε τόσο μεγάλη αργοπορία στο όλο σετ θα έλεγα πως ήταν ένα σούπερ φεστιβάλ.

Να σημειωθεί οτι είχε πάρα πολύ λίγο κόσμο, αλλά αυτό δεν ήταν καθόλου κακό απο την άποψη ότι:

- μπορούσες να ευχαριστηθείς στο χαλαρό τη μουσικούλα

- οτι γνωστούς ήταν να πετύχεις τους έβρισκες για πλάκα

- ήταν ευκαιρία να πάρεις το πολυπόθητο αυτόγραφο από το Φοίβο

- είχε αρκετή άπλα για να βγούν καλές φωτό:

Η αγαπημένη μου πάντα για το τέλος. Άβυσσος το μυαλό του άντρα.

Το κοινό της Μαδόννας

Σιγά μην έκαναν όλοι αυτοί μαζί κέφι! Περί σχολίων επί της συναυλίας με καλύπτει απολύτως η Switchblade!
Να προσθέσω, αυτό το "Ου ου" που ήθελε να της απαντάμε πολύ το ευχαριστήθηκα που της το χαλάσαμε! Τι μας πέρασες κυρά Μαδόννα μου, μόγγολα;

Είμαι ευτυχισμένη...

Tέλοσπαντων εγώ δε φεύγω από την Αθήνα. Γιατί μπορώ να πάω ένα βράδυ στο Ηρώδειο.
Να με κατακλύσει το μπεζ της αρχαίας πέτρας.
Μπορώ εγώ η κατατρεγμένη νεοελληνίδα του 2008 να νιώσω περήφανη σαν αρχαία Ελληνίδα.

Μπορώ να δω τη Λένα Πλάτωνος και την Έλλη Πασπαλά, το Βασιλικό και τον Κωνσταντίνο Βήτα...
Και μπορώ να απορήσω πως κάποιοι άνθρωποι πορεύονται θαρραλέα και καινοτόμα και να τολμήσω να ονειρευτώ πως μπορεί να το κάνω και εγώ και αυτό.

Τρεις φορές τραγούδησε η Λένα Πλάτωνος την "Πρωτομαγιά" της φωνάζοντας:
"Είμαι Ευτυχισμένη!"
Απίστευτη ποπιά που αποδεικνύει οτι τελικά η Ελλάδα δεν είναι μόνο ποπ Χατζηγιάννης.
ps. Live ήταν πολύ πιο δυνατό!

πρωτομαγιά - λένα ...

Και μπορώ να είμαι σπίτι μου 12 η ώρα γεμάτη για μια δύσκολη μέρα στη δουλειά την επομένη.
Μένω Ελλάδα :)
Και τα στυλιστικά μας, όπως πάντα:

Έξαλλο αρχαίο γκομενάκι.

Στυλάτη κυρία, στυλάτος κύριος.

Η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία...

Είδα Cocorosie χτες, σιγά μην δεν πήγαινα! Ωραία ήταν, από ντύσιμο έσκισαν πάλι: η άρια, όπως φωνάζουμε αυτή που τραγουδάει τα σοπράνο μέρη, φόραγε μια υπερμεγέθη κόκκινη αμάνικη μπλούζα του μπάσκετ και απο πάνω ένα κολλητό χρυσό μπουστάκι, δημιουργώντας έτσι ένα τρελό φόρεμα (!!!)

Και αφού τελείωσαν, είπαμε να πάμε στο Γκάζι. Και εκεί εσυνομώτησε το σύμπαν! Περιμέναμε μια παρέα έξω από ένα μαγαζί, μας είχαν στήσει (αχ αχ) και εκεί που χαζέμαμε ωραία και καλά, να σου! Πέρασε ο Φοίβος! Ο Δεληβοριάκος! 

Χαλαρός και άνετος, με το μπουφανάκι του στην πλάτη, να βολτάρει όπως ακριβώς τον φαντάζεσαι στο "Αυτή που περνάει" χιχι!

Βεβαίως βεβαίως, στα δευτερόλεπτα που πέρασαν για να καταλάβω αν σίγουρα ήταν αυτός, είχαμε βρεθεί πίσω από την πλάτη του να του χτυπάμε τοκ τοκ την πλάτη. Παρενθετικά, κάτι τέτοιο δεν είχα κάνει ποτέ ξανά στη ζωή μου, αλλά εκείνη τη στιγμή με έπιασε το σύνδρομο της παιδούλας που θέλει να εκφράσει θαυμασμό και συμπαράσταση στον καλλιτέχνη και να ζητιανέψει, ω τη ντροπή, για ένα αυτόγραφο.

Το μόνο που έχω να πω είναι οτι ήταν υπερυγενέστατος, άνετος, φιλικός και άξιος της αύρας των τραγουδιών που γράφει. Αυτόγραφο δεν πήρα, ελλείψει στυλό, αλλά μου έμεινε η ικανοποίηση και το τρομερό συναίσθημα που σου αφήνει το να πεις το ευχαριστώ σου και το μπράβο σου σε έναν άνθρωπο που δε σε ξέρει αλλά σε έχει πλησιάσει τόσο πολύ με τα τραγούδια του.

Αν και λαικό, εδώ ένα απίστευτο κομμάτι με ΥπέΡοχουΣ στίχους :

Γιατί τελικά, η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία...

Ωραία Βραδιά - Parov Stelar

Φτιάχνει ο καιρός και αρχίζουμε να γινόμαστε άνθρωποι σιγά σιγά και να πηγαίνουμε σε συναυλίες και γενικά να κάνουμε πράματα χαλαρωτικά και ΝΕΑΝΙΚΑ!

Την Παρασκευή πήγα και είδα τον/τους Parov Stelar που για να είμαι ειλικρινής δεν τους ήξερα αλλά άκουσα αυτό στο Youtube και είπα πήγαινε!

Στο support ήταν η Olga Kouklaki (ετσι στα αγγλικά την προμοτάρουν, μπες στο myspace της και άκου τα όλα!) την οποία είχα ξαναδεί μαζί με τους Nouvelle Vague και είναι απλά υπέροχη. Τα κομμάτια της είναι πάρα πολύ καλά, αλλά στο live αυτό της είχαν πολύ μέτριο ήχο. Δειτε τη με την πρώτη ευκαιρία!

Σε οτι αφορά τους Parov Stelar, ήταν πάρα πολύ παθιασμένοι, κεφάτοι και με το σαξοφωνίστα Markus Ecklmayr να κλέβει εντελώς μα εντελώς τις εντυπώσεις!

Το Planet Music Hall όπου έγινε το live ήταν πολύ πολύ ωραίο. Γλυκιά ατμόσφαιρα με ωραίο κόσμο και πολύ πολύ ζέστα.

Και το ενδιαφέρον αξεσουάρ της βραδιάς που έτυχε να δω γιατί είχε πολύ προσεγμένο κόσμο.

Synch Fest 22_7

Πήγα synch την Κυριακή και ξέρω ξέρω, αν σας μιλήσω για άλλη μια συναυλία θα κάνετε εμετό! Αλλά οκ, για κανά μήνα περίπου θα ησυχάσετε από αυτά από μένα τουλάχιστον!


Σα πρώτο σχόλιο να πω οτι ήταν πάρα πολυ όμορφη η αίσθηση του να διασχίζεις σοκάκια σε ένα πολύ industrial αισθητικής χώρο, σα να είσαι σε νησάκι στις Κυκλάδες (σας έρχομαιιιι), και να σκας σε διάφορες μουσικές σκηνές. Να μπαίνεις σε κλειστούς χώρους και να γίνεται λε πανίκ, σα σε κλαμπ, ενώ έξω είναι μέρα. Η Τεχνόπολις είναι μια χαρά για τέτοια event.

Επίσης, τη μια μόνο μέρα που πήγα όλα φάνηκαν να δουλεύουν ρολόι. Και αυτό αξίζει να το αναφέρει κανείς. Κανένα παρατράγουδο, παρά τα πάμπολλα stages, ενώ τα συγκροτήματα σκάγανε στην ώρα τους και σε ανύποπτη στιγμή.

Καταρχάς είδα !!! Ναι σας λέω, είδα !!!! Τι;; Τι είδα;;; Μα τους !!! Διαβάζεται "Chk Chk Chk" (Τσκ τσκ τσκ) και γενικά είχα ακούσει κομμάτια μόνο από το κουλό site τους. Ήταν απλά φανταστικένιοι. Δυο τραγουδιστές: μια μαύρη - μπόμπα (kinder έκπληξη) με τρομερή φωνή και έναν άλλο που είχε τρομερή σκηνική παρουσία, κάτι φιγούρες πολύ τρελιάρικες, τις ξεπατίκωσα να τις κάνω τώρα στις διακοπές να γελάμε. Δεν χρειαζόταν να ξέρεις κανένα κομμάτι, πολύ ξεσηκωτικοί. Άκου αυτό και αυτό αν κάνεις κέφι.

Επίσης είδα Fisherspooner. Τι να πω, πολύ όργιο το συγκρότημα, τίποτα το συνταρακτικό πέρα από τα μπούτια του τραγουδιστή και 2 χιτ που έπαιξαν προς το τέλος. Είχαν και μια ομάδα χορού να τους συνοδεύει στη σκηνή, με κάτι κολάν που έφταναν μέχρι το λαιμό.. πολύ σέξυ.. αυτό το θέμα με το χορό πάνω στη σκηνή, δεν ξέρω, θέλει προσοχή, είναι ικανό να καταστρέψει ένα συγκρότημα. Δηλαδή οκ, γινόταν βαβούρα και αυτό ήταν αν μια τι άλλο καλό από άποψης ενέργειας, αλλά όχι και να νομίζεις οτι είσαι σε τσίρκο..

Και από κόσμο, ήταν φουλ γεμάτο με ατομάκια, δε πήγαινε άλλο δηλαδή! Πολύ ψαγμένες γκόμενες, άλλες με patchwork ζώνες, άλλες με πιστόλια (!) στις γάμπες, άλλες αμαζόνες, άλλες με σέξυ ψηλοτάκουνα πέδιλα. Οτι γουσταίρνει η ψυχή του καθενός.

Τοπ οφ δε τοπ εμφανίσεις: Ο νεαρός και η νεαρά. Μάλιστα βρίσκονταν πολύ κοντά στο χώρο, αλλά νομίζω σε διαφορετικές παρέες. Δεν ξέρω τι σκέφτηκαν όταν αντίκρισαν ο ένας τον άλλο. Μίσος ή έρωτα; Ειδικά η κοπέλα, τι να πω.. Το κολάν αυτό, ούτε τις απόκριες δε θα το έβαζα, ακόμα και αν το θέμα ήταν "όστρακα και αστερίες" και μου έδιναν και δώρο 100 ευρώ..

Το τιγρέ αντρικό παπούτσι συνελήφθη εν αγνοία μου, το είδα μετά.. Σας λέω είχε πολύ πράμα!

Και τέλος, άκουσα το live του LarryGus στο Synch, στον M.Hulot, και σκυλοζήλεψα! Πρέπει να ήταν πολύ τέλεια! Κατεβάστε το, θα εντυπωσιαστείτε!

Oustoudioulou reee Beastie Boyss

Γενικά είμαι πολύ της άποψης οτι το θέμα είναι να έχεις τα αρχ.., τις αρχές εννοώ, που πρέπει, είτε μιλάμε για έναν άνθρωπο είτε για ένα συγκρότημα είτε για ένα θεσμό είτε οτιδήποτε.

Και για μένα οι Beasties δεν τα είχαν στο Ejekt. Αλλιώς θα καθόντουσαν 5 λεπτά ακόμα θα μας έλεγαν και ένα από τα 2 τραγούδια για τα οποία ήρθε το 80% στη συναυλία τους και τώρα θα ήμασταν όλοι κομπλέ.

ΑΛΛΑ, δεν πειράζει.

Γιατί ο βλάχος ο έλληνας θα την βρει τη λύση του. Και γω τη βρήκα!



Playground live @ Lazy 20_7_2007

Δεν είχα πάει, αλλά τα σπάσανε έτσι!! Την επόμενη φορά όλοι εκεί!

Ου ρε Μπίστις, ου!!! Ο βλάχος είναι αλλιώς!

Senorita???

Πάει και αυτό. Και το λέω με την έννοια του οτι τα καταφέραμε. Χωρίς (πολλά) καραγκιοζιλίκια και ευτράπελα. Δώσαμε μια πολύ καλή εικόνα ως κοινό στη χτεσινή συναυλία των James.

Η σκηνή που είχε στηθεί.

Η Tori Amos, εμφανίστηκε μέσα στη ζέστη, παρόλα αυτά ήταν απλά συγκλονιστική. Δεν την είχα σε καμία υπόληψη, τη θεωρούσα βαρετή, ωστόσο όσο την έβλεπα live θυμάμαι οτι είχε κολλήσει η λέξη "εμπνευσμένη" στο μυαλό μου. Φοβερή σκηνική παρουσία παρά το οτι ήταν συνέχεια στο πιάνο, απίστευτη φωνή και πραγματικά είναι απορίας άξιο τι είχαν κατά νου οι διοργανωτές όταν αποφάσιζαν να τη βγάλουν να τραγουδήσει στις 7 το απόγευμα ντάλα μέρα.. Και πάλι κυρία όμως η Tori!

Οι Air βγήκαν πιο μετά, ίσως στην καλύτερη ώρα της συναυλίας, από άποψης ζέστης και συνθηκών. Πολύ καλοί στις εκτελέσεις αλλά πολύ συγκρατημένοι, πολύ elegant, πολύ merci beaucoup κλπ κλπ. Ήμασταν που ήμασταν έτοιμοι να λιποθυμήσουμε χωρίς νερό (που να περιμένεις 40 λεπτά στην ουρά - αίσχος) , δε βοήθησαν καθόλου για να την παλέψουμε μέχρι να βγουν οι James.

Περιμένωντας για τους James που εμφανίστηκαν κατά τις 10 και μισή, το κοινό έπαιξε με την μπάλα σπόνσορα, που ευτυχώς δεν έφτασε ποτέ από πάνω μου γιατί θα μου προκαλούσε πανικό!

Και βγήκαν, και τα είπαν και ήταν καταπληκτικοί. Και ο Tim Booth ήταν πάρα μα πάρα πολύ καλός, με την κλασική του ανατολίτικη και περιστροφική κινησιολογία. Σε μια φάση μου ήρθε έκλαμψη οτι μου θυμίζει απίστευτα τον Γκάντι!! Και έκανε τη βόλτα του και αυτός πάνω στους ώμους του κοινού και ανέβασε 10 ατομάκια από το κοινό στη σκηνή για να χορέψουν σε ένα κομμάτι που τα έσπαγε αλλά δεν ξέρω ποιο ήταν (κανείςς;;;)!

Τα κομμάτια που έπαιξαν ήταν πολύ καλά επιλεγμένα και ακούσαμε και 2 ή 3 ακόμη υπό επεξεργασία καινούργια τραγούδια που μου άφησαν πάρα πολύ θετική εντύπωση για πρώτο άκουσμα.

Τεράστιο φάουλ: Δεν έπαιξαν το Senorita. Αδικαιολόγητο. Αδικαιολόγητο. Αποτελεί αιτία τσακωμού! Ταΐστε το λαό που πεινάει γαμώτη μου!

Να τα και τα μοντελάκια μας!

Oh My God I Cant Believe It

Με καρδιά ψαριού που τρέμει ξεκίνησα χτες να πάω στο Ελληνικό για να δω τους Kaiser Chiefs. Αυτή τη φορά μπορούσες να μπεις από την παραλιακή και αυτό και μόνο αποτέλεσε ένα πρώτο σημάδι οτι όλα θα πάνε καλά. Αν και το είχα το προαίσθημα, δεν περίμενα οτι θα δω ένα τόσο απίστευτο live!

Μπαίνοντας στις εγκαταστάσεις πας λίγο στα χαμένα, σα να περιπλανιέσαι στην έρημο και με μόνο οδηγό τα αυτάκια σου για να εντοπίσεις από που στο περίπου έρχεται η μουσική ώστε να... χαράξεις πορεία. Ευτυχώς, πήρα από πίσω τον ξενόφερτο κύριο από κάτω που μάλλον είχε αναλάβει χρέη leader - αρχηγού ;)))

Στη σκηνή έπαιζαν οι Good Shoes και είπα να τους βγάλω μια φωτό έτσι μόνο και μόνο γιατί πολύ γουστάρω το όνομα τους! Αν τους έλεγαν και "Nice Shoes" θα με άρεσαν ακόμα πιο πολύ (ε, είμαι λίγο όργιο). Μικρούληδες ήταν και έπαιζαν σε στύλ καθαρά επηρεασμένο τόσο από Kaiser Chiefs όσο και από Αrtic Monkeys.

Μετά βγήκαν οι Long Blondes με μια τραγουδίστρια ηφαίστειο μέσα σε ένα κολλητό και πολύ σέξυ κόκκινο φόρεμα με μαύρες λεπτομέρειες! Θεωρώ οτι ήταν οτι πρέπει για να ζεστάνουν και να ξεσηκώσουν το κοινό λίγο πριν τους Kaiser. Εδώ να σημειώσω οτι το κοινό ήταν πολύ λίγο, τουλάχιστον για αυτό που περίμενα εγώ, και ευτυχώς όχι τόσο μικρής ηλικίας όσο νόμιζα οτι θα είναι!

Για ότι ακολούθησε έχω να πω οτι έμεινα άφωνη. Μετά τη συναυλία δηλαδή, γιατί ξεπατώθηκα να γκαρίζω. 11 και βάλε ήταν η μεγάλη στιγμή! Μπήκαν και με τη μια μας πλάκωσαν στα Every Day I Love You Less And Less.. Και από το πρώτο κομμάτι φάνηκε το πανυγήρι που θα ακολουθούσε.. Ο τραγουδιστής, Ricky Wilson, δεν περίμενε ούτε ένα τραγούδι για να πέσει στους ώμους όσων βρίσκονταν μπροστά στο κοινό (βλεπέ 1η φωτό κάτω). Ήταν τέτοια η ενέργεια που είχε, λες και μόλις πριν από 1 λέπτό τραγουδούσε ήδη σε κάποιο άλλο stage.

Η βραδιά είχε πολλές θεϊκές στιγμές με τον Ricky να καβαλάει τις σιδεριές μέχρι ψηλά για να τραγουδήσει (βλέπε 2η φωτό κάτω) καθώς και να εξαφανίζεται από τη σκηνή άνετος και ωραίος και να πηγαίνει μέσα από το κοινό με τα πόδια μέχρι τα μπαρ που βρίσκονταν στα άκρα της αρένας και να ανεβαίνει πάνω σε έναν από τους εκεί πάγκους για να απολαύσει μια γουλιά μπύρα. Μετά επέστρεψε κύριος στη σκηνή, ενώ η μπάντα συνέχιζε να παίζει περιμένοντας τον!

Μια άλλη τρομερή στιγμή ήταν όταν ο Ricky φάνηκε να καλεί κάποιον από το κοινό μπροστά να ανέβει στη σκηνή. Και ξαφνικά, βλέπουμε ένα ολόγυμνο παλικάρι μόνο με το βρακί του και εντελώς εκστασιασμένο να ανεβαίνει στη σκηνή (βλέπε 1η φωτό από κάτω)! Τον έβαλε ψηλά δίπλα από το ντράμερ και συνέχισε να τραγουδά. Το παλικάρι έμεινε για περίπου 2 κομμάτια εκεί πάνω έχοντας χάσει στην κυριολεξία την μπάλα, καλά όχι οτι δεν την είχε χάσει από πριν, χοροπηδώντας και χορεύοντας. Σε κάποια φάση άρχισε να ντρέπεται οπότε έβαλε και μια μπλούζα (2η φωτό). Όταν κατέβαινε από τη σκηνή και μάζευε τα ρούχα του ο Ricky έπιασε και του έδωσε και τη μια κάλτσα του. Μιλάμε δεν παίζεται ο τύπος.

Ένα άλλο πολύ τρυφερό στιγμιότυπο ήταν επίσης όταν είδαμε το Ricky να αφήνει κάπου στη σκηνή ένα σουτιέν που μόλις του έδωσε κάποια από το κοινό!

Το πρόγραμμα που κάναν και οι επιλογές των κομματιών ήταν κατά τη γνώμη μου άψογες. Παλιός και νέος δίσκος σε πολύ καλές αναλογίες, όλοι πρέπει να έμειναν ικανοποιημένοι. Ο ήχος δεν ήταν και τέλειος αλλά και πάλι κερδίζαν στα σημεία. Ειδικά το τέλος στο ανκορ, που μας άφησαν με το Oh my God, τι να λέμε, speechless. Για μένα, το καλύτερο κομμάτι τους!

Και για το τέλος μερικές φωτογραφίες από τα κλασικά μου καμμένα κολλήματα. Να σημειώσουμε οτι το παλικαράκι στα αριστερά το είδα από το τραμ στο ύψος του Φαλήρου και αμέσως κατάλαβα οτι πήγαινε για τη συναυλία. Το ντύσιμο είναι σκέτος Ricky.

Αν πρέπει να πούμε κάποια μείον που είχε η βραδιά ήταν:

1. Τα συνεχώς προβληματικά μικρόφωνα που έπρεπε να αλλάζει ο Ricky, ευτυχώς χωρίς να χρειαστεί να ξενερώσει και να μας αφήσει σύξυλους.
2. Αυτή η ελεεινά ηλίθια συνήθεια να εκσφενδονίζονται μπουκάλια (έστω νερού αλλά όχι και ολόκληρη μπύρα γαμώτη μου) .
3. Η σκόνη από το δάπεδο που προς το τέλος και κυρίως όταν φεύγαμε γινόταν λίγο αποπνικτική.

Και του χρόνου με υγεία και χαρά!!!!

Success, success!

Το Θέατρο Ρεματιάς στο Χαλάνδρι βρίσκεται σε μια πολύ ωραία περιοχή, πνιγμένη στο πράσινο και εκείνη την υγρασία που όσο πολύ τη μισείς άλλο τόσο σου αρέσει γιατί σου θυμίζει οτι ζεις! Για αυτή την υγρασία βέβαια έφταιγε και οτι την Παρασκευή το απόγευμα έβρεξε περίπου μια ώρα πριν να αρχίσει η συναυλία..

Προφανώς τα soundcheck των συγκροτημάτων πήγαν πίσω και αυτό μάλλον δικαιολογεί και το οτι ενώ η έναρξη "υποτίθεται" οτι ήταν στις 8, τελικά οι πόρτες άνοιξαν στις 9 και βάλε...

Δε θα δώσω τόπο στην οργή και θα σχολιάσω τη συμπεριφορά 100 ηλιθίων, βλάχων, απολίτιστων και καραγκιόζηδων, και καλά, κουλτουριάρηδων και φιλόμουσων θεατών που δε σεβάστηκαν το γεγονός οτι η συναυλία είχε προβλεφθεί από την αρχή να είναι καθιστική (βλέπετε και τις καρέκλες στο σύνολο του χώρου μόλις που είχε αρχίσει να μπαίνει ο κόσμος. Πληροφοριακά, ο χώρος φούλαρε totally!). Και γω όρθια γούσταρα να δω τις Cocorosie, αλλά είπα ας σεβαστώ το concept της διοργάνωσης! Αλλά είπαμε, στην Ελλαδίτσα είμαστε, όλοι θα τρέξουμε να σώσουμε το τομάρι μας. Θα πάμε να κάτσουμε μπροστά στη σκηνή και όρθιοι για να είμαστε σίγουροι οτι θα βλέπουμε ε, και ας κάθονται τα κορόιδα από πίσω, που είχαν έρθει και κανά 2ώρο πριν! Οτι μας αξίζει παίρνουμε, αυτό έχω να πω!


Πρώτα βγήκαν οι Mary & The Boy, οι οποίοι με τρόμαξαν λίγο στην αρχή για να πω την αλήθεια! Η φωνή της τραγουδίστριας πολύ μπάσα και σεξουέλ, το boy συμπαθές με τα πλήκτρα του, αλλά η όλη σκηνική παρουσία έβγαζε μια καημενιά, αν συνυπολογίσει κανείς και μια εντελώς, μα εντελώς άκυρη τύπισσα που είχαν συνέχεια στη σκηνή και χόρευε ακατάπαυστα και καλά σύγχρονο χορό, προσωπική έκφραση. Ενδιαφέρον ο ήχος τους, πεθαμενατζίδικα πλήκτρα, ακούστε τους, αλλά από τα όσα κατάλαβα από τους στίχους, πολύ "fuck" και "bunny" έπεφτε (ακούστε το bobby perou και τη διασκευή του milkshake στο myspace τους)!

Μετά έσκασαν οι Cocorosie που συνοδεύονταν και από ένα παλικάρι από τη Γαλλία τον ΤΕΖ ο οποίος κάνει απίστευτο beatboxing. Έκανε στην αρχή μια εμφάνιση μόνος του (ακριβώς έτσι) και μετά τις συνόδευσε σε όλο το Live!
Οι Cocorosie ήταν απλά θεές, υπερτέλειες, με πάρα πολύ καλά φωνητικά, απλά και πολύ ατμοσφαιρικά γραφικά από πίσω, οτι πρέπει για την περίσταση. Τα σπάσανε εντελώς. Ωστόσο, παίξανε για μόλις μια ώρα και κάτι, και κατά τη γνώμη μου, παραλείψανε τουλάχιστον 2 με 3 πολύ γνωστά τους κομμάτια πράγμα που έχει αρχίσει να μου τη δίνει με τα συγκροτήματα που πρώτον, ούτε υπερφτασμένα είναι και δεύτερον, ούτε έχουν έρθει και 100 φορές στο Ελλάντα!

Σε ότι αφορά τις εμφανίσεις, περιττό να αναφέρω οτι γινόταν χαμός. Σε σημείο που ήταν τόσοι πολλοί και παντού, που.. δυσκολευόμουν να κάνω τη... δουλειά μου, ξέρετε τώρα εσείς!
Σας δίνω μόνο τα γκομενάκια με τις ατομικές συσκευασίες κρασιού (!!!!) την "καλτσωμένη" τύπισσα, την κοπέλα "παλέτα χρωμάτων" και το παιδί με το κράνος που έγραφε POLICE από μπροστά! Ε είχαμε και αστυνόμευση, τι άλλο θέλουμε!

(Και μια παρένθεση: Για όσους δεν έχουν ενημερωθεί ακόμα ποτέ δεν είναι αργά. Οργανώνεται καταγγελία στο συνήγορο του καταναλωτή σχετικά με το φιάσκο στο Ejekt! Τα παιδιά που το έχουν αναλάβει είναι πολύ οργανωμένα και για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχει mailing list από την οποία μπορείτε να δέχεστε ενημερωτικά email για την πορεία των διαδικασιών της ομαδικής καταγγελίας στο συνήγορο του καταναλωτή. Στέλνετε email στη διεύθυνση sueejekt@yahoo.com δηλώνοντας ενδιαφέρον να συμμετέχετε δωρεάν. Επίσης, http://ejektfestival.angry.at, είναι το αντίστοιχο forum.)