Δε θέλω

Να κάνω οτι έκανα πριν να πάω στα Χανιά.
Γιατί εκεί ήταν τέλεια...

Στο λιμάνι ξημερώματα:


Και μετά το βόλτα στους αγρούς στο χωριό:

Να χαζεύεις τα πλατάνια και τα προβατάκια:

Και μετά να τρώς γιγαντοπατάτες και καλτσούνια και λουκούλειο τσιγαριαστό:

Και έπειτα καφεδάκι στο μικρό καφέ στο Κουμ Καπί των Χανίων:

Και ξανά μανά χάζεμα αλογάκια:

Και ξανά βόλτα στο λιμάνι με το γλυκό το φάρο:

Και το βράδυ να τραγουδάει ο Φοιβάκος στην Οκτάβα (25 ευρώ τραπεζάκι όταν στην Αθήνα είχα δώσει 50, για ολίγον τι μπουζουκοχώρο):

Όπου η Οκτάβα για να καταλάβετε την είχε δει πολύ μινιμάλ. Από τουαλέτες, σκηνή (φωτό πάνω) μέχρι και σκάλες (φωτό κάτω) το ντεκόρ αποτελούνταν από συρματόπλεγμα γεμισμένο με λευκές πέτρες (!).


Τι να μου πει τώρα η Αθηνίτσα μας... έκανα βόλτα με το ποδήλατο και μπορεί και να κρύωσα!

No title

Δεν υπάρχει θέμα.

Στη Θεσσαλονική, γεωμετρική τύπισσα.

Αξιολύπητη μαντάμ.

Ρολόι - φονικό όπλο σε συνδυασμό με κουβέρτα.

Ντύθηκε να πάει να δει θέατρο (?)

Τέλος, σε εκείνο το θέατρο πήρα αυτά τα ωραία χάρτινα στολίδια (βλέπε δεντράκι, αλογάκι). Ήταν από το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο και απλά με έκαναν να χαρώ/νιώσω πιο νοσταλγική τη φετινή λυπηρή χριστουγεννιάτικη περίοδο.

Φοίβο δικό σου:

Η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία...

Είδα Cocorosie χτες, σιγά μην δεν πήγαινα! Ωραία ήταν, από ντύσιμο έσκισαν πάλι: η άρια, όπως φωνάζουμε αυτή που τραγουδάει τα σοπράνο μέρη, φόραγε μια υπερμεγέθη κόκκινη αμάνικη μπλούζα του μπάσκετ και απο πάνω ένα κολλητό χρυσό μπουστάκι, δημιουργώντας έτσι ένα τρελό φόρεμα (!!!)

Και αφού τελείωσαν, είπαμε να πάμε στο Γκάζι. Και εκεί εσυνομώτησε το σύμπαν! Περιμέναμε μια παρέα έξω από ένα μαγαζί, μας είχαν στήσει (αχ αχ) και εκεί που χαζέμαμε ωραία και καλά, να σου! Πέρασε ο Φοίβος! Ο Δεληβοριάκος! 

Χαλαρός και άνετος, με το μπουφανάκι του στην πλάτη, να βολτάρει όπως ακριβώς τον φαντάζεσαι στο "Αυτή που περνάει" χιχι!

Βεβαίως βεβαίως, στα δευτερόλεπτα που πέρασαν για να καταλάβω αν σίγουρα ήταν αυτός, είχαμε βρεθεί πίσω από την πλάτη του να του χτυπάμε τοκ τοκ την πλάτη. Παρενθετικά, κάτι τέτοιο δεν είχα κάνει ποτέ ξανά στη ζωή μου, αλλά εκείνη τη στιγμή με έπιασε το σύνδρομο της παιδούλας που θέλει να εκφράσει θαυμασμό και συμπαράσταση στον καλλιτέχνη και να ζητιανέψει, ω τη ντροπή, για ένα αυτόγραφο.

Το μόνο που έχω να πω είναι οτι ήταν υπερυγενέστατος, άνετος, φιλικός και άξιος της αύρας των τραγουδιών που γράφει. Αυτόγραφο δεν πήρα, ελλείψει στυλό, αλλά μου έμεινε η ικανοποίηση και το τρομερό συναίσθημα που σου αφήνει το να πεις το ευχαριστώ σου και το μπράβο σου σε έναν άνθρωπο που δε σε ξέρει αλλά σε έχει πλησιάσει τόσο πολύ με τα τραγούδια του.

Αν και λαικό, εδώ ένα απίστευτο κομμάτι με ΥπέΡοχουΣ στίχους :

Γιατί τελικά, η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία...

Η Γωγώ δεν ξεχνά!

Αλο Αλο! Περαστική και πάλι από τη ζέστα του μπλογκ μου, και είναι αλήθεια πως μου λείπει πολύ..!

ΑΛΛΑ, επί της ουσίας και συντόμως.

Τρομερένιος παππούς, μάγκας και τσίφτης. Με τη σακκακιά του, τη γραβατούλα του, τη δερμάτινη τσαντούλα του, το μπεγλεράκι του και βέβαια την περιποιημένη κοτσιδούλα του.

Απ' ότι φαίνεται η Τάμτα είναι ένα είδωλο που ασκεί τρομερή επιρροή σε όλες τις ηλικίες!

Η συγκεκριμένη φωτογραφία χάνει τόσο πολύ απο το να το έβλεπες live.. Σημειώσατε οτι το ξεβαμμενέ μαλλί κατέληγε πάνω σε πυραμίδα τεχνοτροπίας που θα ζήλευε και η Amy Winhouse!

Και για το τέλος, το καλύτερο (μου!). Πήγα στο Φοιβάκο, το Δεληβοριά. Ήταν πολύ πολύ πολύ ωραία! Παίζει στο Ζυγό (στην Πλάκα) Δευτερότριτα, είσοδος 15 ευρώ (10 φοιτητικό) με ποτό και το πρόγραμμα κρατά από τις 10 πάρα τέταρτο μέχρι 1 παρά τέταρτο. Τεράστιο, χορταστικό και διασκεδαστικό. Με πολύ μεγάλη μπάντα (βλέπε φωτό) και ωραίες ενορχηστρώσεις. Αν δεν τον μισείς, πήγαινε να τον δεις, ευκαιρία είναι, τσάμπα πράμα!

Φιλάκια και τα λέμε (απρόσμενα :)

Έξω; Μπα, θα κάτσω μέσα να ακούσω Φοίβο

(Ο yoreekas ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Λοιπόν, βροχή και σήμερα και νομίζω είναι η ευκαιρία μου να μιλήσω για κάτι που αγαπώ πολύ και ταιριάζει στον περίεργο αυτό καιρό.

Ο Φοίβος (ο Δεληβοριάς, εννοείται) έβγαλε καινούριο δίσκο. Και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό.

Το καινούργιο cd λέγεται "Έξω" και είναι αλλιώς από τον προηγούμενο θεϊκό "Καθρέφτη" (εδώ μπορείτε να ακούσετε δείγματα από τον Καθρέφτη).

Δεν το έχω ακούσει αρκετά ακόμα ώστε να κρίνω αντικειμενικά αλλά ήδη μπορώ να πω κάποιες πρώτες εντυπώσεις για κάποια κομμάτια:

Αδιάκοπα (Νο 2): Ρομαντικό, τζαζοκομμάτι… Θαλασσινό, με φιλιά, ήλιους, μέλια και γλυκόλογα αναπόλησης της απόλυτης αγάπης… Αρχίσαμε λέω. Χώμα έγινα.

Ο προορισμός (Νο 4): Απαλό κομμάτι, κλασσικός Φοίβος. Μου θύμισε το στυλ και τη διάθεση του «Καθρέφτη». Τόσο απλά, τόσο καλά. Έχει και ένα πιανάκι σε μια φάση που θυμίζει πολύ 80ila αλλά του πάει.

Το σουξέ της Έλσας (Νο 5):Πάρα παρά πάρα πολύ καλό. Χαρούμενο, καλοκαιρινό, ότι πρέπει για να χορέψεις. Πάρτε στίχο:

«Τρέμε Χατζηγιάννη κανένα απ’ τα σουξέ σου δε με φτάνει.
Ως εδώ Τσαλίκη, για σένα ήρθε τώρα η Θεία Δίκη.
Φέτος θυμηθείτε, το καλοκαίρι σκούρα θα τα βρείτε.
Στα κλάμπ συνέχεια θα χορεύουν μέσα μ’ αυτό το τραγουδάκι για την Έλσα.
Για την Έλσα.»

Διάβασα, άκουσα, δε θυμάμαι, ότι η Έλσα είναι μια κολλητή του Φοίβου η οποία του έκανε παράπονα ότι έχει γράψει τραγούδια για τόσες και τόσες και για αυτήν τίποτα. Κωλόφαρδη Έλσα… Ήδη το κομμάτι παίζεται σε κλαμπ στην παραλιακή ε!

Και του χρόνου (Νο 7): Αυτό ξεκινώντας μου θύμισε ενορχήστρωση Φάμελλου. Το κομμάτι έγινε κατά παραγγελία από το σταθμό Μελωδία. Γλυκό, εύχαρο, και μάλλον ο Φοίβος πάει να το κάνει καθεστώς να βγάζει σε κάθε δίσκο του και ένα καινούργιο κομμάτι που αφορά την Πρωτοχρονιά, αλλά με τέτοιο τρόπο που δε χρειάζεται να είναι Χριστούγεννα για να μπορούμε να το ακούσουμε!

Κ-13 (Νο 10): Αντιπροσωπευτικό μελαγχολικό τραγούδι του Φοίβου που επικεντρώνεται στην κατηγορία ανθρώπων που είναι μοναχικοί, και περίεργοι για τους άλλους. Ο συγκεκριμένος είναι ο τύπος που νοικιάζει συστηματικά στο βίντεοκλαμπ τα νέα φιλμ της Βίνας της Ασίκη (εξαιρετικά αφιερωμένο στο Fight Back αυτό). Το συγκεκριμένο κομμάτι γράφτηκε πριν από 13 χρόνια. Στο δίσκο αναφέρεται μεταξύ σοβαρού και αστείου οτι "Από τότε η Βίνα Ασίκη έχει σχεδόν εντελώς σταματήσει να εμφανίζεται στις οθόνες μας. Ελπίζουμε να τη βοηθήσουμε να αλλάξει γνώμη."

Το καλοκαίρι θα ρθει (Νο 12): Γλυκό τραγουδάκι, ένιωσα σα να είναι το σάουντρακ του τέλους ενός καλοκαιριού. Που έζησες έναν φανταστικό έρωτα και στην επιστροφή ξεφούσκωσε. Το αποκορύφωμα στο ρεφρέν:

"Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, και ύστερα πιο δυνατά η μουσική"........

Ότι πρέπει για τέλος.
Η συσκευασία (θα έπρεπε να) περιέχει μέσα και ξυραφάκι (αλήθεια, ας το σκεφτούν για το επόμενο cd).

Όσοι γουστάρουν Φοίβο να γνωρίζουν οτι υπάρχουν δύο site σχετικά με αυτόν, ici et la.
Οι υπόλοιποι, προσπεράστε..