Και όμως υπάρχει Θεός!

Ουράνιο τόξο στην Εθνική!

Με αφαιρετική διάθεση

Να σχολιάσω οτι ο blogger έχει αρχίσει να με κουράζει. Πολλές φορές τα links δεν φορτώνουν/δεν ανταποκρίνονται και πρέπει να το κάνες refresh 5-6 φορές για να φορτώσει κάποια στιγμή... Και όταν ετοιμάζεις ποστ βγαίνει όλη την ώρα αυτό το τρομοκρατικό, καλή ώρα :

"Δεν ήταν δυνατή η επικοινωνία με το Blogger.com. Μπορεί να αποτύχει η αποθήκευση και η δημοσίευση. Επανάληψη προσπάθειας..."

Αντε, γιατί έχουμε και δουλειές! -->

Σα σε βρει η μοναξιά, μια κοπελιά σε περιμένει πάντα στην Πατησίων.

Αυτό το σηματάκι κανονικά δείχνει ένα δελφινάκι να βουτά στα κύματα αλλά εγώ στην πρώτη ματιά είδα μια κυριούλα προφίλ, με φακιόλι,  ίσως και να ακούει μουσική! Το φλαπα γλούπα του κύματος δείχνει την ένταση της στιγμής :Ρ

Σεμνά, μην της βάζεις χέρι! Μας βλέπει και ο κόσμος! 

Σεβασμος!

Ποιός θα κάτσει να τον κουνήσω;

Επειδή κάθε blogger που σέβεται τον εαυτό του ανέβασε και μια φωτοαναμετάδοση του χιονιού στην περιοχή του!

Ζήσε αλλιώς, ενώ είσαι εδώ!

Μπορεί να ζούμε στην Αθήνα, αλλά σίγουρα δεν είναι θέμα χρημάτων το ΠΩΣ ζούμε στην Αθήνα. Η δουλειά είναι δουλειά, λίγη ή πολλή, καλή ή κακή, δύσκολη ή εύκολη.
Η ζωή μας και το αν την περνάμε καλά βασίζεται πιστεύω στο σπιτάκι που μένουμε. Και δεν έχει σημασία το που, και το πόσο μεγάλο είναι αλλά το πόσο με αγάπη και έμπνευση είναι φτιαγμένο.
Όπως αυτό που βρίσκεται στην πλατεία Αμερικής, περιοχή που έχουν κάνει κατάληψη οι μετανάστες και θεωρείται μη προνομιούχος.
Όλα φτιαγμένα με μεράκι και προσωπική εργασία. Ο ορισμός της "μεταποίησης".

Να μας λείπουν τα ΙΚΕΑ.

Αστροναυτική εκστρατεία

Λείπω σε ταξίδι, επαγγελματικό.

Ξέρετε τώρα!

Είναι ένα συνέδριο μωρέ!

Μαζευόμαστε εκεί όλοι οι εκπρόσωποι του είδους:

Gogonutsss (από τους καλύτερους της νέας σοδιάς)

Coconutsss (κλασικοί και δοκιμασμένοι)

Astronutsss (νέο πράμα, από το διάστημα)



Καλά παιδιά είμαστε πάντως!

Και νόστιμα!

Madness on the road

Να δούμε και κάτι μινιμάλ νομίζω, κάτι σουρεάλ ίσως, να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα!

Δεν την έβαλα εγώ τη λεκάνη εκεί, το ορκίζομαι!

Να ξέρετε επίσης, οτι κυκλοφορούν και παπαδοκαλύμματα αυτοκινήτων. Εκλλησιαστικό μωβ βελουτέ σετ με τα καπέλα. Αλήθεια, στο κάθισμα οδηγού και συνοδηγού ήταν δύο παπάδες!

Αμηχανία Φόβος και Λύπη

Όλοι σίγουρα θα έχει τύχει να βρεθείτε σε βαγόνι που εισβάλλουν παιδάκια, της γνωστής καταγωγής, δύο δυο συνήθως, ένα αγοράκι ένα κοριτσάκι. Έχουν πάντα μαζί τους κάποια οργανάκια, κάνουν πως παίζουν και τραγουδούν - τσιρίζουν ζητώντας από τον κόσμο λεφτά.

Το συγκεκριμένο παρεάκι ήταν το ίδιο επιθετικό και ορμητικό, σα να είχαν πάρει ναρκωτικά. Ειδικά για 9 το πρωι.

Το αποκορύφωμα ήταν το αγοράκι που σκαρφάλωνε μανιασμένα στο στύλο του βαγονιού, πράγμα που ήταν τραγικά καταπιεστικό για όσους βρισκόντουσαν εκεί δίπλα. Είναι αποριάς άξιο πως κανείς μας δεν τόλμησε να τους κάνει παρατήρηση. Και δε νομίζω οτι ο λόγος είναι επειδή "είναι παιδάκια και άστα να παίξουν μωρέ".

Μιλώντας προσωπικά για εμένα, νομίζω πως το βασικότερο πράγμα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή είναι φόβος. Και αυτό είναι πολύ περίεργο. Φοβήθηκα μη μου χώσουν καμιά σφαλιάρα έτσι στο πουθενά. Στην ιδέα να τα προκαλέσω, προτίμησα να κάτσω στη γωνίτσα μου μέχρι να καταλαγιάσει η τρέλα τους.

Άλλα πως είναι δυνατόν να σε φέρνουν σε τόσο αμήχανη στάση δυο παιδάκια;

Τα παιδιά αυτής της καταγωγής, της τσιγγάνικης, μεγαλώνουν με ένα τέτοιο τρόπο που αντιμετωπίζουν τον υπόλοιπο κόσμο με αποστροφή, ειρωνεία, και τάση προς εκμετάλλευση. Είναι από την αρχή στο περιθώριο, αλλά το χειρότερο είναι οτι μάλλον τους δασκαλεύουν οτι είναι σε αυτό και οτι πρέπει να χλευάσουν την αντίπερα όχθη.

Πολύ λυπηρό γεγονός. Ακόμα πιο λυπηρό είναι το οτι δεν είναι πραγματικά ούτε στο χέρι μου ούτε στην τσέπη μου το να το αποτρέψω. Είναι θέμα παιδείας, άρα κυβέρνησης, άρα τι λέμε τώρα...

Chez Lucien!!!

Γαλλικό εστιατόριο στα Πετράλωνα (Τρώων 32). Μικρό, ζεστό, φτηνό. 20 ευρώ το άτομο. Αυτά ήξερα για το Chez Lucien και είπαμε με την παρέα να πάμε να δούμε τι γίνεται εκεί πέρα.

Δείτε αυτή τη φωτό. Περίεργη αυτή η πεσμένη καρέκλα ε; Θα σας πω μετά.

Πράγματι, με 20 ευρώ το άτομο μπορείς να φας ένα ορεκτικό, ένα κυρίως πιάτο και ένα γλυκό (ή καφέ ή ποτό αν είσαι βλάκας). Και έχεις να διαλέξεις από ένα περιορισμένο αριθμό πολύ ενδιαφέροντων όμως πιάτων για την κάθε μια από αυτες τις κατηγορίες. Ενδεικτικά, κάτω βλέπετε 2 από τα κυρίως πιάτα και τα 2 γλυκά που διέθετε εκείνη την ημέρα το κατάστημα.

Τα φαγητά όλα ήταν πάρα πολύ νόστιμα, σε πολύ καλές ποσότητες και κυρίως πολύ ποιοτικά. Και υπάρχουν ωραιότατα φτηνά γαλλικά κρασιά. Για μια τετραμελή παρέα ανεβαίνει το κόστος στα 23 περίπου ευρώ το άτομο (με 1 μπουκάλι). Μια χαρά νομίζω για ένα πλήρες γέυμα σε ένα γαλλικό εστιατόριο πολύ συνεπές ως προς την κουζίνα του.

Ψάχνωντας στο διαδίκτυο είδα οτι τα γαλλικά εστιατόρια στην Αθήνα (που είναι άλλα 4-5) έχουν τιμή περίπου 40 ευρώ ανά άτομο. Από αυτή τη σκοπιά, η σχέση value for money είναι άψογη!

Ξαναδείτε αυτή τη φωτό, είναι η ίδια με πριν. Μόνο που αυτή είναι η κανονική. Γιατί αυτό είναι το ταβάνι στο Chez Lucien! Αν κάποιος ήταν πιο παρατηρητικός θα είδε οτι στην πρώτη υπάρχουν κάποια αφύσικα πράγματα, όπως πχ. το ανεξήγητα τοποθετημένο air condition σχεδόν κολλητά στο πατωμα.
Ο φωτισμός στο Chez Lucien προέρχεται από τα κηροπήγια που βρίσκονται τοποθετημένα στα ανάποδα στο ταβάνι κολλημένα τραπεζάκια!

Να πάτε, πιστεύω θα σας αρέσει και σας πολύ. Μόνο μην πάτε πολύ αργά, γιατί είναι μικρό και κρατήσεις δεν γίνονται! Επίσης, ένα θεματάκι με το πάρκινγκ στην περιοχή υπάρχει...

Oh My God I Cant Believe It

Με καρδιά ψαριού που τρέμει ξεκίνησα χτες να πάω στο Ελληνικό για να δω τους Kaiser Chiefs. Αυτή τη φορά μπορούσες να μπεις από την παραλιακή και αυτό και μόνο αποτέλεσε ένα πρώτο σημάδι οτι όλα θα πάνε καλά. Αν και το είχα το προαίσθημα, δεν περίμενα οτι θα δω ένα τόσο απίστευτο live!

Μπαίνοντας στις εγκαταστάσεις πας λίγο στα χαμένα, σα να περιπλανιέσαι στην έρημο και με μόνο οδηγό τα αυτάκια σου για να εντοπίσεις από που στο περίπου έρχεται η μουσική ώστε να... χαράξεις πορεία. Ευτυχώς, πήρα από πίσω τον ξενόφερτο κύριο από κάτω που μάλλον είχε αναλάβει χρέη leader - αρχηγού ;)))

Στη σκηνή έπαιζαν οι Good Shoes και είπα να τους βγάλω μια φωτό έτσι μόνο και μόνο γιατί πολύ γουστάρω το όνομα τους! Αν τους έλεγαν και "Nice Shoes" θα με άρεσαν ακόμα πιο πολύ (ε, είμαι λίγο όργιο). Μικρούληδες ήταν και έπαιζαν σε στύλ καθαρά επηρεασμένο τόσο από Kaiser Chiefs όσο και από Αrtic Monkeys.

Μετά βγήκαν οι Long Blondes με μια τραγουδίστρια ηφαίστειο μέσα σε ένα κολλητό και πολύ σέξυ κόκκινο φόρεμα με μαύρες λεπτομέρειες! Θεωρώ οτι ήταν οτι πρέπει για να ζεστάνουν και να ξεσηκώσουν το κοινό λίγο πριν τους Kaiser. Εδώ να σημειώσω οτι το κοινό ήταν πολύ λίγο, τουλάχιστον για αυτό που περίμενα εγώ, και ευτυχώς όχι τόσο μικρής ηλικίας όσο νόμιζα οτι θα είναι!

Για ότι ακολούθησε έχω να πω οτι έμεινα άφωνη. Μετά τη συναυλία δηλαδή, γιατί ξεπατώθηκα να γκαρίζω. 11 και βάλε ήταν η μεγάλη στιγμή! Μπήκαν και με τη μια μας πλάκωσαν στα Every Day I Love You Less And Less.. Και από το πρώτο κομμάτι φάνηκε το πανυγήρι που θα ακολουθούσε.. Ο τραγουδιστής, Ricky Wilson, δεν περίμενε ούτε ένα τραγούδι για να πέσει στους ώμους όσων βρίσκονταν μπροστά στο κοινό (βλεπέ 1η φωτό κάτω). Ήταν τέτοια η ενέργεια που είχε, λες και μόλις πριν από 1 λέπτό τραγουδούσε ήδη σε κάποιο άλλο stage.

Η βραδιά είχε πολλές θεϊκές στιγμές με τον Ricky να καβαλάει τις σιδεριές μέχρι ψηλά για να τραγουδήσει (βλέπε 2η φωτό κάτω) καθώς και να εξαφανίζεται από τη σκηνή άνετος και ωραίος και να πηγαίνει μέσα από το κοινό με τα πόδια μέχρι τα μπαρ που βρίσκονταν στα άκρα της αρένας και να ανεβαίνει πάνω σε έναν από τους εκεί πάγκους για να απολαύσει μια γουλιά μπύρα. Μετά επέστρεψε κύριος στη σκηνή, ενώ η μπάντα συνέχιζε να παίζει περιμένοντας τον!

Μια άλλη τρομερή στιγμή ήταν όταν ο Ricky φάνηκε να καλεί κάποιον από το κοινό μπροστά να ανέβει στη σκηνή. Και ξαφνικά, βλέπουμε ένα ολόγυμνο παλικάρι μόνο με το βρακί του και εντελώς εκστασιασμένο να ανεβαίνει στη σκηνή (βλέπε 1η φωτό από κάτω)! Τον έβαλε ψηλά δίπλα από το ντράμερ και συνέχισε να τραγουδά. Το παλικάρι έμεινε για περίπου 2 κομμάτια εκεί πάνω έχοντας χάσει στην κυριολεξία την μπάλα, καλά όχι οτι δεν την είχε χάσει από πριν, χοροπηδώντας και χορεύοντας. Σε κάποια φάση άρχισε να ντρέπεται οπότε έβαλε και μια μπλούζα (2η φωτό). Όταν κατέβαινε από τη σκηνή και μάζευε τα ρούχα του ο Ricky έπιασε και του έδωσε και τη μια κάλτσα του. Μιλάμε δεν παίζεται ο τύπος.

Ένα άλλο πολύ τρυφερό στιγμιότυπο ήταν επίσης όταν είδαμε το Ricky να αφήνει κάπου στη σκηνή ένα σουτιέν που μόλις του έδωσε κάποια από το κοινό!

Το πρόγραμμα που κάναν και οι επιλογές των κομματιών ήταν κατά τη γνώμη μου άψογες. Παλιός και νέος δίσκος σε πολύ καλές αναλογίες, όλοι πρέπει να έμειναν ικανοποιημένοι. Ο ήχος δεν ήταν και τέλειος αλλά και πάλι κερδίζαν στα σημεία. Ειδικά το τέλος στο ανκορ, που μας άφησαν με το Oh my God, τι να λέμε, speechless. Για μένα, το καλύτερο κομμάτι τους!

Και για το τέλος μερικές φωτογραφίες από τα κλασικά μου καμμένα κολλήματα. Να σημειώσουμε οτι το παλικαράκι στα αριστερά το είδα από το τραμ στο ύψος του Φαλήρου και αμέσως κατάλαβα οτι πήγαινε για τη συναυλία. Το ντύσιμο είναι σκέτος Ricky.

Αν πρέπει να πούμε κάποια μείον που είχε η βραδιά ήταν:

1. Τα συνεχώς προβληματικά μικρόφωνα που έπρεπε να αλλάζει ο Ricky, ευτυχώς χωρίς να χρειαστεί να ξενερώσει και να μας αφήσει σύξυλους.
2. Αυτή η ελεεινά ηλίθια συνήθεια να εκσφενδονίζονται μπουκάλια (έστω νερού αλλά όχι και ολόκληρη μπύρα γαμώτη μου) .
3. Η σκόνη από το δάπεδο που προς το τέλος και κυρίως όταν φεύγαμε γινόταν λίγο αποπνικτική.

Και του χρόνου με υγεία και χαρά!!!!

Του δρόμου!

Στο Μοσχατάκι. Αντί δηλαδή να λέμε: "Παππού, σοκολάτες! Παππού καραμέλες!"....

Στα Εξάρχεια. Και ερωτώ τους (ανα)γνώστες: Τα ταξί επιτρέπεται να είναι έτσι... "άκωλα";;;

Στην Καλλιθέα. Το πάνω πάνω φανάρι κίτρινο;;; Έχω χάσει κάτι;;; Είμαι και στραβάδι... Τώρα εγώ τι πρέπει να κάνω δηλαδή;;;; Πάντως όχι να σπάω τα φανάρια όπως μερικοί παλιοηλίθιοιιι!

Στα Εξάρχεια. Μιλάμε πολύ στυλάτο το Scouter, άσπρο με σκοτσέζικη επένδυση στη σέλα ...

Στο Μοσχατάκι. Μη μου πείτε οτι αυτή η εικόνα του ηλεκτρικού σταθμού δεν είναι τέλεια; Τα συχαρίκια μου στο δήμαρχο!

Καλό μας ΣΚ παιδάκιαααα!

Νέο Ηράκλειο colors

Πως λένε "Σε αρμονία με τη φύση"....
Εδώ βρεθήκαμε σε αρμονία με τις στυλιστικές επιλογές του δήμου Νέου Ηρακλείου.

Tip 1: Όχι, δε μου έκατσε άγνωστη ηθελημένα, η κοπέλα δεν είναι άγνωστη, είναι κολλητή μου.

Tip 2: Την επόμενη φορά θα την βαλω να φορέσει και γκρί ολόσωμη στολή να μη φαίνεται!

Around Patision Street

(Εξακολουθεί να παίζει το παιχνίδι με τα αριθμάκια μέσα στις εικόνες)
Πρόκειται για εικόνες που μπορεί κανείς να συναντήσει κινούμενος στην Πατησίων και κυρίως στην περιοχή γύρω από το Πολυτεχνείο. Εικόνες που μπορεί να συναντήσει, και δε θα πρέπει να ξαφνιαστεί.

1. Άνετα και πάρα πολύ χαραλουίτα τα περιστέρια τρώνε στο πεζοδρόμιο και μάλιστα ακριβώς μπροστά στο σημείο που περιμένει πολύς κόσμος στο φανάρι για να περάσει απέναντι. Καμία σύγχυση, καμία αναστάτωση, θα μπορούσα να πλησιάσω και να βρεθούμε φάτσα με φάτσα (όπως στο παρελθόν), πιστεύω καμία αντίδραση δε θα είχαν. Ας σημειωθεί οτι πέφτει πολύ μασαμπούκα γενικά, τα έχω ξαναπετύχει σε τέτοιες μαζώξεις, φαίνεται πως κάποιος είναι πολύ φιλόζωος εκεί τριγύρω!
   
   
2. Το αυτοκίνητο της αγάπης, των ονείρων, δεν ξέρω κάτι τέτοιο μου έβγαλε όταν το είδα, αν και είχε σπασμένα τα τζάμια. Όσο μπορείτε να δείτε, προσέξτε λεπτομέρειες ως προς το βάψιμο, όπως το βαμμένο φούξια σήμα του αυτόκινήτου, καθώς και τις ζάντες (έλα, μόλις σας έδωσα το ένα νουμεράκι).
   
   
3. "Τοπικά φαινόμενα χιονόπτωσης θα εκδηλωθούν επί της οδού Πατησίων στο ύψος της διαστάυρωσης με τη Στουρνάρη στις...", όχι δεν είπαν έτσι στις ειδήσεις! Ή έχουμε αυτόματο σύστημα καθαρισμού της πόλης, ή έπεσε καμιά τεράστια μπουγάδα από καμιά νοικοκυρά από το μπαλκόνι, ή τελός, τα περιστέρια αγού φαγοπότιασαν είπαν να καθαρίσουν για να μη το βρούμε ευκαιρία να τα κατηγορήσουμε ως βρωμίλικα και τα διώξουμε ΚΑΙ ΑΥΤΑ από την "υπέροχη" Αθήνα μας!

Coloured Athens!

Στην Αλεξάνδρας. I love this building!

Σε πεζοφέγυρα στην Κιφησίας. Έχετε Μήνυμα Από το Θεό!

Στην Πλάκα. Ναι υπάρχουν τα γλυκά μας τα ξωτικά!

Στο ψυγείο μου. Tropical Party!

Glamorous Athens!

Σε μερικές βιτρίνες της Αθήνας έχουν στηθεί χολιγουντιανές παραγωγές...
Άμα είναι μεγάλο το budget...
Ή μάλλον, άμα δεν ψήνεται με τίποτα να ψωνίσει ο κόσμος...
Ακολουθείται η σίγουρη μέθοδος του ...Εντυπωσιασμού!

Η στυλάτη Αθήνα ξαναχτυπά!

Η Candy – Candy και το ροζ φιογκάκι της είναι στην Αθήνα.
Ο νυχτερινός ταξιδιώτης, με την έντονα εγκυμονούσα συγγραφική φλέβα, και το μυστηριώδες καπέλο του κυκλοφορεί με τον ηλεκτρικό μας.
Οι νεράιδες τολμούν και κάνουν έντονους συνδυασμούς (ασπρόμαυρο ριγέ και κόκκινο) και κερδίζουν τις εντυπώσεις στο μετρό.
Η κυρία ντυμένη φουλ στις αποχρώσεις του μπεζ – λαδί με το τεράστιο, στρογγυλό, γεμάτο με πετράδια, επίσης μπεζ ρολόι, φυσικά στον ηλεκτρικο…
Η ηλικιωμένη κυρία που γουστάρει τον εαυτό της και τον βγάζει έξω ντυμένο στην τρίχα, με υπερμοντέρνο κόκκινο παλτό, μαζί με γυαλιά ηλίου με τον must υπεραιωνόβιο σκελετό Ray Ban (αυτή τουλάχιστον μπορεί να δικαιούται πραγματικά να τον φοράει λόγω ηλικίας…).

PS. Λευτεριά στο Geli!

Stylish Athens!

Πολύ με αναζωογονούν οι περιποιημένοι άνθρωποι, ή μάλλον καλύτερα οι άνθρωποι "έχω στυλ, έχω άποψη". Και τους καμαρώνω όποτε τους βλέπω.
Πραγματικά νομίζω πως όσο έχει η εποχή μας αυτό το too in fashion κλίμα, άλλο τόσο έχει και το too in stress κλίμα. Και αυτό σημαίνει πως όσοι κυκλοφορούν με τη δική τους προσωπική πινελιά - αισθητική, και μάλιστα πρωί - πρωί, είναι αξιέπαινοι.

Δεν είναι τόσο εύκολο σήμερα να έχεις την ψυχραιμία και κυρίως το χρόνο ώστε να είσαι χαλαρός και να "τυλιχτείς" με το κατάλληλο "περιτύλιγμα". Και είναι η κορδέλα νομίζω που κάνει τη διαφορά (Aν δε το έχεις καταλάβει που το πάω, προσπαθείς να γίνεις ένα όμορφο δώρο για τους άλλους!!).
Και οι πρωταγωνιστές της φωτογραφίας έχουν διαλέξει πολύ ωραίες "κορδέλες"!
Η κυρία, μιας κάποιας Χ ηλικίας, με το χοντρό άσπρο σκελετό, νομίζεις ότι βλέπει 3D animation ταινία!
Ο νεαρός, βγαλμένος από φωτογράφηση με ARMANI κοστούμι, με τα χάιτεκ λαχανί ακουστικά του!
Τα κολλητάρια, πολύ πιθανό με τόπο διαμονής την Κηφισιά, με τις ασπρόμαυρες, op art, ριγέ - πουα μπλούζες τους!
Και αυτό το δείγμα, το μικρό θα έλεγα δείγμα, μέσα στις συγκοινωνίες.
Για μένα αυτά έχουν τη σημασία τους. Με κάνουν να ονειρεύομαι, να μας «βλέπω» σαν ένα κόσμο που μπορεί κάποτε να γίνει σαν αυτόν των φουτουριστικών κόμικ. Έναν κόσμο ζωντανό, τουλάχιστον για τα μάτια μας. Και αυτό βοηθάει σίγουρα και το μυαλό μας.
Δώστε λίγο χρόνο να βρείτε τη δική σας «κορδέλα»!