Η καθημερινότης

Υπάρχει ένα πρόβλημα ή θα υπάρξει μάλλον. Πλεόν τέρμα οι καθημερινές βόλτες με τον Ηλεκτρικό. Τέρμα οι βόλτες στο κέντρο! Η δουλειά μου είναι στην άκρη του κόσμου, πάω με αυτοκίνητο, γυρνάω με αυτοκίνητο και όλα τελειώνουν εκεί.

Γυρίζω σπίτι και αν δε βγω να δω κάποιες πολύ σημαντικές προσωπικότητες (;) θα προσπαθήσω να πάω στο γυμναστήριο. Του δήμου ντε. Πολύ συμφέρουσα προσφορά, 180 ευρώ το χρόνο. Και εκεί βλέπεις από παιδάκια μέχρι μεγάλους κυριούληδες, μεσήλικους να ιδρωκοπάνε πάνω σε διαδρόμους και ποδήλατα. Και χαίρεσαι, λες στα 50 μου, μακάρι να είμαι έτσι, δραστήριος άνθρωπος.

Και έρχεται μετά ένα πρωι που πας σε μια δημόσια υπηρεσία πρωι πρωί να διεκπεραιώσεις μια υποχρέωση σου όσο πιο νωρίς γίνεται για να πας στη δουλειά σου και συ το συντομότερο. Και λες τι όμορφα, δεν είναι κανείς άλλος να περιμένει να εξυπηρετηθεί. Και βλέπεις πίσω από τον πάγκο 10 εργαζόμενους στη θέση τους. Και λες πολιτισμός. Και περνάνε 10 λεπτά και ακόμα περιμένεις και τους κοιτάς. Και αυτοί συζητάνε. Πολύ. Σα σε καφενέ. Και περιμένεις και άλλο. Και ο κύριος που είναι πιο μπροστά στον πάγκο επίσης απαθής. Κλειστός υπολογιστής, ζεστό κουλούρι και διάβασμα εφημερίδας.



Απογοήτευση. Είναι ένας από τους κυριούληδες που χαίρομαι το απόγευμα στο γυμναστήριο. Και που με είδε, προφανώς με αναγνώρισε σα φάτσα, ασυγκίνητος. Πως έπεσε στα μάτια μου. Τέλοσπαντων, την επόμενη φορά στο γυμναστήριο θα του αρπάξω το διάδρομο και θα κάτσω και κανά 40λεπτο για να με περιμένει. Τι να κάνω, μόνο με αυτό μπορώ να του ανταποδώσω...

Σε οτι αφορά τώρα τις φωτογραφικές εξορμήσεις, θα τηνε βρούμε την άκρη, το πολύ πολύ να βγάζω τους συναδέλφους (χοχοχοχο), καλά ούτε καν. Ή το πολύ πολύ να βγάζω με τους φίλους μου σικέ νούμερα! Ξέρω πολλούς υποψήφιους!

Σας τροφοδοτώ με 2 φωτογραφιούλες που δεν τις έχω χτυπήσει εγώ.

Τούτη εδώ είναι από τον ΤΑRI. Παναθηναικάκιας γέρος κυριούλης στο γήπεδο του Παναθηναικού με παπουτσάκι ειδικά για την περίσταση!


Και τούτη εδώ, από την TRILIAN. Νύχι-ανατριχίλα-εργαλείο.

Μπαι μπαι φορ δε μομεντ!

Πάμε Γήπεδο;;;

Ξύπνησα Κυριακή απόγευμα στις 4 και βάλε.. μετά από ξενύχτι στα μπουζούκια.. (not my choice, έφταιγε η εθνική γιορτή Κωσταντίνου και Ελένης Κατακουζηνού).

"Το βράδυ μην κανονίσεις, θα πάμε γήπεδο", μου λέει ο bro.
Του το είχα ζητήσει να πάμε μια φορά και καθώς έχει πάρει διαρκείας, πήραμε και αυτό ενός φίλου του, μάζεψα τα κομμάτια μου και πήγαμεεε!

Μπάσκετ βλέπω από τότε που με θυμάμαι, γιατί ο daddy ήταν πάντοτε άρρωστος Παναθηναϊκός (!Φαναθηναϊκός!), ο αδερφός από κοντά αλλά πιο κόσμια, ε και γω το στραβάδι από πίσω.
Στο γήπεδο όμως είχα να πάω πάρα πολύ καιρό, τουλάχιστον 7 χρόνια. & 7 χρόνια φαγούρα δε λέει!

Τρενάκι (αγαπημένο τρενάκι) και φτάσαμε στο ΟΑΚΑ. Δεν ξέρω για εγκατάλειψη και τέτοια, αλλά αυτός ο χώρος, αυτή η άπλα, σου δημιουργεί ένα φοβερό συναίσθημα.

Το θέμα μας ήταν: Παναθηναϊκός - Πανιώνιος (1ος αγώνας των play off, δεύτερης φάσης, για πρόκριση στον τελικό δηλαδή, αυτά για τους άσχετους).

Πολύ λίγος κόσμος στο γήπεδο, πράγμα απογοητευτικό αν σκεφτείς οτι μιλάμε, με αποδείξεις και τρόπαια, για την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης αυτή τη στιγμή. Φαντάσου να ήταν σε περίοδο κακής απόδοσης..

Παρατηρώντας τον Αλβέρτη, τον αρχηγό της ομάδας, συνειδητοποίησα οτι θα ήταν θεός για Θεός. Εννοούσα, να παίξει το Χριστό, βεβαίως βεβαίως.

Το καλύτερο όλων ήταν λίγο πριν αρχίσει το παιχνίδι που ο φωτισμός ήταν πολύ χαμηλός και φωτιζόταν μόνο το κέντρο του γηπέδου. Πολύ ωραία ατμόσφαιρα, πολύ αμερικανιά, σα να είσαι στο NBA.

Και αρχίζει το ματς.. Μου λέει ο bro, "Εδώ μπορείς να βρίσεις όσο θέλεις". Μμμ, τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Η αλήθεια είναι οτι και γω μίλαγα εντελώς ελεύθερα όμως τα μοναδικά που ξεστόμιζα συνέχεια ήταν:

-Ου ρε!
-Ουστουδιούλου (αγαπημένο)
-Στα κεραμίδια (για τα σουτ των αντιπάλων, έκφραση-κατάλοιπο από παρακολούθηση αγώνων με το daddy)
- Τον παλιοηλίθιο..

Όπως πάντα, μετριότατη στη φαντασία...
Οι υπόλοιποι όμως... ωωω τι ρεσιτάλ, άνοιξαν τα .. αυτάκια μου..

Άκουσα τα εξής θεϊκά:
-Πάρτα μωρή ηλιοκαμμένη (προς μαύρο παίκτη της αντίπαλης ομάδας)
- Αφού δεν το αντέχεις ρε. Πήγαινε διακοπές...
- Ω ρε όρθιο κρέας (για ψηλό αποτυχημένο)
- Μπανάνα (σκέτο ξερό. δεν μπόρεσα να καταλάβω τι στο καλό υπονοούσε)

Ένα άλλο αμίμητο γεγονός ήταν ένας τύπος (διαστάσεις Κατέλη) ο οποίος βρισκόταν ακριβώς πίσω από την μπασκέτα, στο επίπεδο του τερέν. Ο εν λόγω κύριος ούρλιαζε κάθε, μα κάθε, φορά που βάραγαν βολές οι παίκτες του Πανιωνίου το παντελώς άσχετο:
ΑΜΥΝΑ, ΑΜΥΝΑ, ΑΜΥΝΑ, ΑΜΥΝΑ! (με ρυθμό)
Ο bro με ενημέρωσε οτι αυτός ήταν ο κύριος Παναγιώτης που λέει το κομμάτι "Κολλημένος με τα Κάτω Πετράλωνα" στο Je t'aime. Δεν τον έχω πάρει χαμπάρι εγώ αυτόν.

Είχαμε επίσης τον ευγενή φίλαθλο.
Ο τύπος της φωτογραφίας από κάτω καθόταν δίπλα μας. Ο αδερφός μου δήλωσε χαρακτηριστικά ότι δεν αντέχει άλλο όλοι οι τρελοί να κάθονται πάντα δίπλα του. Ο συγκεκριμένος κύριος έβριζε αμίμητα. Όπως βρίζει κάθε γνήσιος Έλληνας. Σωστά, πλήρη, με όλες τις χριστοπαναγίες. Με μια διαφορά: έβαζε πάντα, μα πάντα, το χέρι του μπροστά στο στόμα. Λες και ήθελε να βρίσει στα κρυφά ή λες και ήταν στο εργασιακό του περιβάλλον. Μάλλον του έχει μείνει κουσούρι το κρυφό βρισίδι. Ή μπορεί να είχε μικροφωνάκι στο μανίκι και να έκανε αναμετάδοση τις βρισιές (είμαι παρανοϊκή, I know).

Και μην ξεχνιόμαστε, μιας και βρέθηκα σε ανδροκρατούμενο χώρο χτύπησα και μια φωτογραφία από ένα πολύ αξιοπρεπές και προς παραδειγματισμό πατούμενο, που μάλιστα το φορούσε κύριος μεγάλης ηλικίας (τα συγχαρητήρια μου, είστε μπροστά).

Nike αθλητικό, που παρόλο που είχε τη βλακεία-ελατήριο πίσω, κέρδιζε επειδή ήταν πολύ κομψό και λεπτό στο σύνολο του (ειδικά για το χοντροκομμένο στυλ που έχουν συνήθως τα Nike).

Αυτά!

Α, ναι, κερδίσαμε καλέεεε!