Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για να:

- Σταματήσει ο καιρός αυτός
- Να μη χρειάζεται να διαβάζω άλλο
- Να μη μου σπάνε τα νεύρα στη δουλειά
- Και να ασχοληθώ με την ησυχία μου με το ποδηλατάκι μου που όλο το γλυκοκοιτώ?

Αλλά κάτι πήρε το αυτάκι μου το μικρό οτι αυτά τα ποιοτικά μάλλον πρέπει να τα ξεχάσουμε εδώ πέρα ε...

Σταυρολύνω πριν τη δουλειά

Πόσο φυσιολογικό σας φαίνεται στις 8 το πρωί Οκτωβριάτικα να πηγαίνεις στη δουλειά το πρωί με τον ηλεκτρικό και να λύνεις σταυρόλεξα?

Ή έχεις πέσει μικρός μαζί με τον Οβελίξ στην κατσαρόλα με το μαγικό ζωμό ή μόλις γυρίζεις από τις αργοπορημένες σου διακοπές και δε θες να το ξεπεράσεις...

Εθνική Οδός ΑΛ(ού φαν παρκ)

Στον πηγαιμό για τη δουλειά, πολλά θα δουν τα μάτια σου. Κάθε μέρα χαζεύω επί τουλάχιστον 2 ώρες τα πάντα γύρω μου μέσα από το αυτοκίνητο και καμμιά φορά δεν αντιστέκομαι στον πειρασμό να εξασκήσω το γνωστό μου σπορ. Βέβαια, δε μου δίνει την ευχαρίστηση του κλασικού ρουχό/ανθρωποκεντρικού φωτορεπορτάζ, αλλά κάτι είναι και αυτό μέσα στη μιζέρια του αυτοκινήτου σου.

Για τις δύσκολες στιγμές μοναξιάς, κρεμάς ένα πιθήκι ΝΑ από τον καθρέφτη, να έχεις πάντα έναν άνθρωπο να πεις τον πόνο σου. Μπορεί σε κανά απότομο τρακάρισμα να σου βγάλει το μάτι, αλλά σκέψου πόσο καλός σάκος του μποξ μπορεί να είναι!

Εδώ έχουμε την κλασική περίπτωση χαζομπαμπά που το ξέσκισε. Μα φωτογραφία του μπόμπιρα? Τυπωμένη σε φορμάκι?? Πραγματικά, πολύ γλυκό.

Αυτά είναι κλασικά συμπτώματα καγκουρίτιδας.

Θα το θεωρήσε αστείο, αλλά αν διαβάσετε προσεκτικά αυτά που γράφει είναι πολύ στενάχωρο. Και να φτάσεις στο σημείο να το δηλώσεις στο αυτοκίνητο σου...

Ταινία κινουμένων σχεδίων του Ντίσνευ στο πίσω κάθισμα! Ήμαρτονε! Βέβαια, καλύτερα από σεμεδάκια!

Ένα πολύ τρομακτικό σμαρτάκι, με ένα τύπωμα σα ν είναι τρακτέρ ή κανά ζώο με πολύ σκληρό κέλυφος! Και δεν ήταν διαφημιστικό, γιατί να το βάλεις??

Και για το τέλος, το αμαξάκι της Κάντυ Κάντυ (είχα βρει και την ομπρέλα της πιο παλιά)!

Η καθημερινότης

Υπάρχει ένα πρόβλημα ή θα υπάρξει μάλλον. Πλεόν τέρμα οι καθημερινές βόλτες με τον Ηλεκτρικό. Τέρμα οι βόλτες στο κέντρο! Η δουλειά μου είναι στην άκρη του κόσμου, πάω με αυτοκίνητο, γυρνάω με αυτοκίνητο και όλα τελειώνουν εκεί.

Γυρίζω σπίτι και αν δε βγω να δω κάποιες πολύ σημαντικές προσωπικότητες (;) θα προσπαθήσω να πάω στο γυμναστήριο. Του δήμου ντε. Πολύ συμφέρουσα προσφορά, 180 ευρώ το χρόνο. Και εκεί βλέπεις από παιδάκια μέχρι μεγάλους κυριούληδες, μεσήλικους να ιδρωκοπάνε πάνω σε διαδρόμους και ποδήλατα. Και χαίρεσαι, λες στα 50 μου, μακάρι να είμαι έτσι, δραστήριος άνθρωπος.

Και έρχεται μετά ένα πρωι που πας σε μια δημόσια υπηρεσία πρωι πρωί να διεκπεραιώσεις μια υποχρέωση σου όσο πιο νωρίς γίνεται για να πας στη δουλειά σου και συ το συντομότερο. Και λες τι όμορφα, δεν είναι κανείς άλλος να περιμένει να εξυπηρετηθεί. Και βλέπεις πίσω από τον πάγκο 10 εργαζόμενους στη θέση τους. Και λες πολιτισμός. Και περνάνε 10 λεπτά και ακόμα περιμένεις και τους κοιτάς. Και αυτοί συζητάνε. Πολύ. Σα σε καφενέ. Και περιμένεις και άλλο. Και ο κύριος που είναι πιο μπροστά στον πάγκο επίσης απαθής. Κλειστός υπολογιστής, ζεστό κουλούρι και διάβασμα εφημερίδας.



Απογοήτευση. Είναι ένας από τους κυριούληδες που χαίρομαι το απόγευμα στο γυμναστήριο. Και που με είδε, προφανώς με αναγνώρισε σα φάτσα, ασυγκίνητος. Πως έπεσε στα μάτια μου. Τέλοσπαντων, την επόμενη φορά στο γυμναστήριο θα του αρπάξω το διάδρομο και θα κάτσω και κανά 40λεπτο για να με περιμένει. Τι να κάνω, μόνο με αυτό μπορώ να του ανταποδώσω...

Σε οτι αφορά τώρα τις φωτογραφικές εξορμήσεις, θα τηνε βρούμε την άκρη, το πολύ πολύ να βγάζω τους συναδέλφους (χοχοχοχο), καλά ούτε καν. Ή το πολύ πολύ να βγάζω με τους φίλους μου σικέ νούμερα! Ξέρω πολλούς υποψήφιους!

Σας τροφοδοτώ με 2 φωτογραφιούλες που δεν τις έχω χτυπήσει εγώ.

Τούτη εδώ είναι από τον ΤΑRI. Παναθηναικάκιας γέρος κυριούλης στο γήπεδο του Παναθηναικού με παπουτσάκι ειδικά για την περίσταση!


Και τούτη εδώ, από την TRILIAN. Νύχι-ανατριχίλα-εργαλείο.

Μπαι μπαι φορ δε μομεντ!

Μην το κάνετε στο σπίτι! Απαραίτητη η γονική συναίνεση (Χ)

Έχω αναγάγει το θέμα "Τι να φάω στη δουλειά" σε διπλωματική. Όχι ότι σοφίστηκα κάτι σπουδαίο , αλλά το έχω συζητήσει τόσο πολύ που θα μου άξιζε κάτι σε πιστοποίηση έστω!
Υπήρξαν τα στάδια:

1. "Δεν τρώω τίποτα, θα φάω το απόγευμα στο σπιτάκι το καλό φαγητό της μαμάκας" (Ίσον = γυρίζω σπίτι και δε βλέπω μπροστά μου από την πείνα, τρώω όλο το καλό ψυγειάκι της μαμάκας!)
2. Πλακώνομαι στα τσάγια, καφέδες, άντε και κανά γιαουρτάκι ώστε να φάω σαν πολιτισμένο ον μετά στο σπίτι (Ίσον = και πάλι ψωμολυσάω και πάλι κάνω επίθεση στο ψυγείο, απλά και τα δύο με μικρότερη ένταση)
3. Φέρνω φαγητό από το σπίτι στο μπολάκι (Ίσον = Ξεπερνάω τις αναστολές στο γραφείο και μασαμπουκιάζω με την ησυχία μου! Οι άλλοι που τρώνε τις πίτσες και τα σουβλάκια στα μούτρα μου είναι καλύτεροι?)
   

Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στο στάδιο 3 και είμαι καλά. Παρόλα αυτά, κατά περιόδους, ελλείψει σπιτικού - μαμαδίσιου φαγητού (άνευ μπολακίου - άουτσ - δηλαδή) και σε συνδυασμό με την άρνηση να πλακωθώ σε βρωμερές λαδωμένες και λιπαρές τυρόπιτες, και επίσης την τεμπελιά μου (που είναι μεγατόνων), το ρίχνω στην ακόλουθη "λιχουδιά" των 5 λεπτών (διάρκεια προετοιμασίας και "εξαφάνισης").

Τα περιεχόμενα είναι απλά: Κέτσαπ και φρυγανιά (ενίοτε αντί της φρυγανιάς βάζω παξιμάδι, αλλά εκεί θέλει και νεράκι για να μη σπάσετε κανά δοντάκι).