Η καθημερινότης

Υπάρχει ένα πρόβλημα ή θα υπάρξει μάλλον. Πλεόν τέρμα οι καθημερινές βόλτες με τον Ηλεκτρικό. Τέρμα οι βόλτες στο κέντρο! Η δουλειά μου είναι στην άκρη του κόσμου, πάω με αυτοκίνητο, γυρνάω με αυτοκίνητο και όλα τελειώνουν εκεί.

Γυρίζω σπίτι και αν δε βγω να δω κάποιες πολύ σημαντικές προσωπικότητες (;) θα προσπαθήσω να πάω στο γυμναστήριο. Του δήμου ντε. Πολύ συμφέρουσα προσφορά, 180 ευρώ το χρόνο. Και εκεί βλέπεις από παιδάκια μέχρι μεγάλους κυριούληδες, μεσήλικους να ιδρωκοπάνε πάνω σε διαδρόμους και ποδήλατα. Και χαίρεσαι, λες στα 50 μου, μακάρι να είμαι έτσι, δραστήριος άνθρωπος.

Και έρχεται μετά ένα πρωι που πας σε μια δημόσια υπηρεσία πρωι πρωί να διεκπεραιώσεις μια υποχρέωση σου όσο πιο νωρίς γίνεται για να πας στη δουλειά σου και συ το συντομότερο. Και λες τι όμορφα, δεν είναι κανείς άλλος να περιμένει να εξυπηρετηθεί. Και βλέπεις πίσω από τον πάγκο 10 εργαζόμενους στη θέση τους. Και λες πολιτισμός. Και περνάνε 10 λεπτά και ακόμα περιμένεις και τους κοιτάς. Και αυτοί συζητάνε. Πολύ. Σα σε καφενέ. Και περιμένεις και άλλο. Και ο κύριος που είναι πιο μπροστά στον πάγκο επίσης απαθής. Κλειστός υπολογιστής, ζεστό κουλούρι και διάβασμα εφημερίδας.



Απογοήτευση. Είναι ένας από τους κυριούληδες που χαίρομαι το απόγευμα στο γυμναστήριο. Και που με είδε, προφανώς με αναγνώρισε σα φάτσα, ασυγκίνητος. Πως έπεσε στα μάτια μου. Τέλοσπαντων, την επόμενη φορά στο γυμναστήριο θα του αρπάξω το διάδρομο και θα κάτσω και κανά 40λεπτο για να με περιμένει. Τι να κάνω, μόνο με αυτό μπορώ να του ανταποδώσω...

Σε οτι αφορά τώρα τις φωτογραφικές εξορμήσεις, θα τηνε βρούμε την άκρη, το πολύ πολύ να βγάζω τους συναδέλφους (χοχοχοχο), καλά ούτε καν. Ή το πολύ πολύ να βγάζω με τους φίλους μου σικέ νούμερα! Ξέρω πολλούς υποψήφιους!

Σας τροφοδοτώ με 2 φωτογραφιούλες που δεν τις έχω χτυπήσει εγώ.

Τούτη εδώ είναι από τον ΤΑRI. Παναθηναικάκιας γέρος κυριούλης στο γήπεδο του Παναθηναικού με παπουτσάκι ειδικά για την περίσταση!


Και τούτη εδώ, από την TRILIAN. Νύχι-ανατριχίλα-εργαλείο.

Μπαι μπαι φορ δε μομεντ!

Η Γωγώ δεν ξεχνά!

Αλο Αλο! Περαστική και πάλι από τη ζέστα του μπλογκ μου, και είναι αλήθεια πως μου λείπει πολύ..!

ΑΛΛΑ, επί της ουσίας και συντόμως.

Τρομερένιος παππούς, μάγκας και τσίφτης. Με τη σακκακιά του, τη γραβατούλα του, τη δερμάτινη τσαντούλα του, το μπεγλεράκι του και βέβαια την περιποιημένη κοτσιδούλα του.

Απ' ότι φαίνεται η Τάμτα είναι ένα είδωλο που ασκεί τρομερή επιρροή σε όλες τις ηλικίες!

Η συγκεκριμένη φωτογραφία χάνει τόσο πολύ απο το να το έβλεπες live.. Σημειώσατε οτι το ξεβαμμενέ μαλλί κατέληγε πάνω σε πυραμίδα τεχνοτροπίας που θα ζήλευε και η Amy Winhouse!

Και για το τέλος, το καλύτερο (μου!). Πήγα στο Φοιβάκο, το Δεληβοριά. Ήταν πολύ πολύ πολύ ωραία! Παίζει στο Ζυγό (στην Πλάκα) Δευτερότριτα, είσοδος 15 ευρώ (10 φοιτητικό) με ποτό και το πρόγραμμα κρατά από τις 10 πάρα τέταρτο μέχρι 1 παρά τέταρτο. Τεράστιο, χορταστικό και διασκεδαστικό. Με πολύ μεγάλη μπάντα (βλέπε φωτό) και ωραίες ενορχηστρώσεις. Αν δεν τον μισείς, πήγαινε να τον δεις, ευκαιρία είναι, τσάμπα πράμα!

Φιλάκια και τα λέμε (απρόσμενα :)

Ερωτεύτηκα

Αν πίστευα στα θεία, μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν οι φύλακες - άγγελοι! Με μαλλάκι άσπρο - άσπρο, ροδαλά μαγουλάκια και μια τόσο ευγενική και γλυκιά φυσιογνωμία! Πως λάμπει καμια φορά η καλή καρδιά και η καλή ψυχή! Τον λάτρεψα, όπως και όλοι μέσα στο βαγόνι! Δεν παίρναμε τα μάτια μας από πάνω του και όλοι είχαμε ένα ηλίθιο, ζαχαρωμένο χαμόγελο στα χείλια... Και ο παππούλης είναι ετών 85. Το άκουσα που τον ρώτησαν.

Και εκεί που νόμιζα πως δεν πήγαινε άλλο, κοίταξα (απο τη φύση μου :) προς τα παπούτσια του, ε και εκεί λέω, παππούλη με έριξες! Puma αθλητικούλι. Και κάντε τη σύγκριση με τα πατούμενα των δίπλα συνομήλικων του!

Αυτά είναι, να κάνεις τη διαφορά ανεξαρτήτως ηλικίας!

Ναύπλιο 3D (D meaning days)

Πήγα Ναύπλιο το προηγούμενο ΠΣΚ και ήταν πάρα πολύ ωραίο οφείλω να ομολογήσω. Κάτι έχει αυτό το μέρος που ανεξαρτήτως καιρού σε κάνει να νιώθεις οικεία!

Χαλάρωση, φύση και τοπία

Τα είδαμε όλα, καλό καιρό, κακό καιρό, τέσσερις διαφορετικές αποχρώσεις της θάλασσας, τον ήλιο και τη συννεφιά να εναλλάσσονται και τα πουλάκια να εξακολουθούν να με πλησιάζουν απροκάλυπτα και σε προκλητικές πόζες ώστε να τα φωτογραφίσω!

Αθλητισμός

Το γαμάτο ζευγάρι ή και φίλοι της φωτογραφίας στο μονοπάτι γύρω από το Παλαμήδι να προσπαθεί να κάνει αναρρίχηση με την κοπέλα στο δρομάκι να κρατά τα σχοινιά ξυπόλυτη… Άλλος κόσμος.

Αγορά , Τηλεόραση και Μάσα

Έπαθα σοκ μπαίνοντας στα Goody’s του Ναυπλίου (2). Τεράστια, με πάρα πολύ ψαγμένη διακόσμηση, με τραπεζάκια τύπου Friday’s και θέμα τους πλανήτες (Στη τζαμαρία σε κάθε χώρισμα ανάμεσα στα τραπέζια απεικονιζόταν και ένας πλανήτης με τα βασικά του … «διαστημικά» χαρακτηριστικά).

Εντυπωσιάστηκα απίστευτα από την αγορά του Ναυπλίου. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν πάρα πολλά μαγαζιά με ρούχα «too in fashion», πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να είναι απόλυτα εφικτό να συναντήσεις και βιτρίνες με ρούχα και παπούτσια όπως στο 1 και στο 3.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, χτυπήσαμε και λίγο Τιβι (4), για να δούμε πως θα πήγαινε ο καιρός. Χάρμα οφθαλμών η κοπελιά.. Νομίζω πως ήθελαν να ταιριάξουν τα πολλά σύννεφα που είχε ο χάρτης με τα άσπρα λουλούδια του φορέματος. Δηλαδή, αν δεν υπήρχε και ενδυματολόγος τι θα γινόταν…

Κοινωνικά

Την Κυριακή, λόγω 25^ης Μαρτίου, γινόταν χαμός στην κεντρική πλατεία. Όλα τα αγοράκια ήταν ντυμένα με φουστανέλες και τα κοριτσάκια Αμαλίες ή κάτι τέτοιο.

Κάτσαμε και μεις να πιούμε ένα τελευταίο καφέ πριν να την κάνουμε για Athens και χαζέψαμε τον κόσμο (ω τι ιδέα, Gogo είστε πρωτοπόρα θα μου πείτε!).

Σε κάποια φάση, ως παλιοπερίεργη που είμαι, πρόσεξα ότι μπροστά μας καθόταν ένα ηλικιωμένο ζευγαράκι. Both στην τρίχα περιποιημένοι, ο κύριος με όλον εξοπλισμό και η κυρία με τα κραγιονάκια της, τα κόκκινα τα μαλλάκια της και την καρφιτσάρα στο σακάκι. Τι ωραία λέω και γω.. Να μιλάνε και να πιάνουν ο ένας τον άλλον από τα χεράκια και άλλα τέτοια χαριτωμένα (από αυτά που σε κάνουν να παθαίνεις 8 εσωτερικά εγκεφαλικά για το αν εσύ θα καταφέρεις να ζήσεις κάτι τέτοιο, και μετά πίνεις λίγο φρέντο για να το ξεπεράσεις και αυτό το φαρμάκι. Ας το καταπιώ ΚΑΙ ΑΥΤΟ!)

Μετά προσέχω το τραπέζι. Κάτι δεν πάει καλά. Πολύ πράμα ρε παιδί μου πάνω. Και να ο φυσικός χυμός και να η κόκα-κόλα και να και ο καφές στη χόβολη! Α λέω, γιορτινή μέρα σήμερα, της είπε: «Αγάπη θα σε βγάλω έξω σήμερα, όλο το μαγαζί θα κατεβάσουμε!». Σε λιγάκι όμως, σκάσανε και μια κρέπα σοκολάτα να (9^ο εγκεφαλικό) και μια βάφλα με παγωτά και πράματα από πάνω (10^ο εγκεφαλικό, κλείσαμε προς το παρόν). Είχε αρχίσει να βρωμάει η δουλειά, καθώς εντάξει, είπαμε να το κάψουμε αλλά άμα τα τρώγανε αυτά τα παπουδάκια το ζάχαρο θα πήγαινε τούμπανο! Και πράγματι, δε τα ακουμπούσαν, παρά κάπως τους είδα ότι αγωνιούσαν, κοιτάζανε από δω, κοιτάζανε από κει…

Και ξαφνικά εκείνη, σηκώνεται και φεύγει και πάει και χώνεται μέσα στον κόσμο και τα παιδάκια με τις στολές.

Μετά από λίγο καταλάβαμε.. Η γιαγιά επέστρεψε και μαζί της έφερε δύο κοριτσάκια… τα εγγονάκια..

Τα γλυκά τα παππουδάκια..