Μην το κάνετε στο σπίτι! Απαραίτητη η γονική συναίνεση (Χ)

Έχω αναγάγει το θέμα "Τι να φάω στη δουλειά" σε διπλωματική. Όχι ότι σοφίστηκα κάτι σπουδαίο , αλλά το έχω συζητήσει τόσο πολύ που θα μου άξιζε κάτι σε πιστοποίηση έστω!
Υπήρξαν τα στάδια:

1. "Δεν τρώω τίποτα, θα φάω το απόγευμα στο σπιτάκι το καλό φαγητό της μαμάκας" (Ίσον = γυρίζω σπίτι και δε βλέπω μπροστά μου από την πείνα, τρώω όλο το καλό ψυγειάκι της μαμάκας!)
2. Πλακώνομαι στα τσάγια, καφέδες, άντε και κανά γιαουρτάκι ώστε να φάω σαν πολιτισμένο ον μετά στο σπίτι (Ίσον = και πάλι ψωμολυσάω και πάλι κάνω επίθεση στο ψυγείο, απλά και τα δύο με μικρότερη ένταση)
3. Φέρνω φαγητό από το σπίτι στο μπολάκι (Ίσον = Ξεπερνάω τις αναστολές στο γραφείο και μασαμπουκιάζω με την ησυχία μου! Οι άλλοι που τρώνε τις πίτσες και τα σουβλάκια στα μούτρα μου είναι καλύτεροι?)
   

Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στο στάδιο 3 και είμαι καλά. Παρόλα αυτά, κατά περιόδους, ελλείψει σπιτικού - μαμαδίσιου φαγητού (άνευ μπολακίου - άουτσ - δηλαδή) και σε συνδυασμό με την άρνηση να πλακωθώ σε βρωμερές λαδωμένες και λιπαρές τυρόπιτες, και επίσης την τεμπελιά μου (που είναι μεγατόνων), το ρίχνω στην ακόλουθη "λιχουδιά" των 5 λεπτών (διάρκεια προετοιμασίας και "εξαφάνισης").

Τα περιεχόμενα είναι απλά: Κέτσαπ και φρυγανιά (ενίοτε αντί της φρυγανιάς βάζω παξιμάδι, αλλά εκεί θέλει και νεράκι για να μη σπάσετε κανά δοντάκι).