Παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος

Κάθε στιγμή, είναι μια στιγμή ΑΞΙΑ για να βγάλετε από τη ζωή σας το βρωμερό και καταστροφικό πακέτο από τσιγάρα που κουβαλάτε!

(Σιγά μη δε σας έκραζα!)

Hot Dog

Δεν ξέρω τι έγινε..

Ξύπνησα και δεν ένιωθα καλά.. Να πεις πως δεν είχα οργανωθεί καλά, ε όχι.

Φρόντισα να βρω ένα ήσυχο μέρος. Τέτοιο, ώστε να ξέρω οτι δε θα με χτυπήσει ο ήλιος μόλις ξημερώσει.

Κοίταξα κιόλας να κόβει μπας και έπιανε κανάς βοριάς.. τι διάολο..


Όταν ξύπνησα, είχα πιαστεί εντελώς.

Καθόλου, μα καθόλου, δεν ξεκουράστηκα χτες βράδυ... ενώ κοιμήθηκα τουλάχιστον 10 ώρες..

Τι να πήγε στραβά χτες βράδυ;;;

Ανεπίσημη εκδοχή Β(ου):
"Μα που πήγε;; Όλο το βράδυ τον περιμένω τον παλιαλήτη! Εντάξει, μπορεί και να με πήρε ο ύπνος για καμιά ώρα αλλά ας μου έριχνε ένα χαστούκι. Πείσμωσα τώρα. Θα κάτσω έτσι εδώ όλοι την υπόλοιπη μέρα. Θα κλαίω και θα τον περιμένω με ανοιχτή την.. αγκάλη μου!"

Έξω; Μπα, θα κάτσω μέσα να ακούσω Φοίβο

(Ο yoreekas ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Λοιπόν, βροχή και σήμερα και νομίζω είναι η ευκαιρία μου να μιλήσω για κάτι που αγαπώ πολύ και ταιριάζει στον περίεργο αυτό καιρό.

Ο Φοίβος (ο Δεληβοριάς, εννοείται) έβγαλε καινούριο δίσκο. Και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό.

Το καινούργιο cd λέγεται "Έξω" και είναι αλλιώς από τον προηγούμενο θεϊκό "Καθρέφτη" (εδώ μπορείτε να ακούσετε δείγματα από τον Καθρέφτη).

Δεν το έχω ακούσει αρκετά ακόμα ώστε να κρίνω αντικειμενικά αλλά ήδη μπορώ να πω κάποιες πρώτες εντυπώσεις για κάποια κομμάτια:

Αδιάκοπα (Νο 2): Ρομαντικό, τζαζοκομμάτι… Θαλασσινό, με φιλιά, ήλιους, μέλια και γλυκόλογα αναπόλησης της απόλυτης αγάπης… Αρχίσαμε λέω. Χώμα έγινα.

Ο προορισμός (Νο 4): Απαλό κομμάτι, κλασσικός Φοίβος. Μου θύμισε το στυλ και τη διάθεση του «Καθρέφτη». Τόσο απλά, τόσο καλά. Έχει και ένα πιανάκι σε μια φάση που θυμίζει πολύ 80ila αλλά του πάει.

Το σουξέ της Έλσας (Νο 5):Πάρα παρά πάρα πολύ καλό. Χαρούμενο, καλοκαιρινό, ότι πρέπει για να χορέψεις. Πάρτε στίχο:

«Τρέμε Χατζηγιάννη κανένα απ’ τα σουξέ σου δε με φτάνει.
Ως εδώ Τσαλίκη, για σένα ήρθε τώρα η Θεία Δίκη.
Φέτος θυμηθείτε, το καλοκαίρι σκούρα θα τα βρείτε.
Στα κλάμπ συνέχεια θα χορεύουν μέσα μ’ αυτό το τραγουδάκι για την Έλσα.
Για την Έλσα.»

Διάβασα, άκουσα, δε θυμάμαι, ότι η Έλσα είναι μια κολλητή του Φοίβου η οποία του έκανε παράπονα ότι έχει γράψει τραγούδια για τόσες και τόσες και για αυτήν τίποτα. Κωλόφαρδη Έλσα… Ήδη το κομμάτι παίζεται σε κλαμπ στην παραλιακή ε!

Και του χρόνου (Νο 7): Αυτό ξεκινώντας μου θύμισε ενορχήστρωση Φάμελλου. Το κομμάτι έγινε κατά παραγγελία από το σταθμό Μελωδία. Γλυκό, εύχαρο, και μάλλον ο Φοίβος πάει να το κάνει καθεστώς να βγάζει σε κάθε δίσκο του και ένα καινούργιο κομμάτι που αφορά την Πρωτοχρονιά, αλλά με τέτοιο τρόπο που δε χρειάζεται να είναι Χριστούγεννα για να μπορούμε να το ακούσουμε!

Κ-13 (Νο 10): Αντιπροσωπευτικό μελαγχολικό τραγούδι του Φοίβου που επικεντρώνεται στην κατηγορία ανθρώπων που είναι μοναχικοί, και περίεργοι για τους άλλους. Ο συγκεκριμένος είναι ο τύπος που νοικιάζει συστηματικά στο βίντεοκλαμπ τα νέα φιλμ της Βίνας της Ασίκη (εξαιρετικά αφιερωμένο στο Fight Back αυτό). Το συγκεκριμένο κομμάτι γράφτηκε πριν από 13 χρόνια. Στο δίσκο αναφέρεται μεταξύ σοβαρού και αστείου οτι "Από τότε η Βίνα Ασίκη έχει σχεδόν εντελώς σταματήσει να εμφανίζεται στις οθόνες μας. Ελπίζουμε να τη βοηθήσουμε να αλλάξει γνώμη."

Το καλοκαίρι θα ρθει (Νο 12): Γλυκό τραγουδάκι, ένιωσα σα να είναι το σάουντρακ του τέλους ενός καλοκαιριού. Που έζησες έναν φανταστικό έρωτα και στην επιστροφή ξεφούσκωσε. Το αποκορύφωμα στο ρεφρέν:

"Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, και ύστερα πιο δυνατά η μουσική"........

Ότι πρέπει για τέλος.
Η συσκευασία (θα έπρεπε να) περιέχει μέσα και ξυραφάκι (αλήθεια, ας το σκεφτούν για το επόμενο cd).

Όσοι γουστάρουν Φοίβο να γνωρίζουν οτι υπάρχουν δύο site σχετικά με αυτόν, ici et la.
Οι υπόλοιποι, προσπεράστε..

Πάμε Γήπεδο;;;

Ξύπνησα Κυριακή απόγευμα στις 4 και βάλε.. μετά από ξενύχτι στα μπουζούκια.. (not my choice, έφταιγε η εθνική γιορτή Κωσταντίνου και Ελένης Κατακουζηνού).

"Το βράδυ μην κανονίσεις, θα πάμε γήπεδο", μου λέει ο bro.
Του το είχα ζητήσει να πάμε μια φορά και καθώς έχει πάρει διαρκείας, πήραμε και αυτό ενός φίλου του, μάζεψα τα κομμάτια μου και πήγαμεεε!

Μπάσκετ βλέπω από τότε που με θυμάμαι, γιατί ο daddy ήταν πάντοτε άρρωστος Παναθηναϊκός (!Φαναθηναϊκός!), ο αδερφός από κοντά αλλά πιο κόσμια, ε και γω το στραβάδι από πίσω.
Στο γήπεδο όμως είχα να πάω πάρα πολύ καιρό, τουλάχιστον 7 χρόνια. & 7 χρόνια φαγούρα δε λέει!

Τρενάκι (αγαπημένο τρενάκι) και φτάσαμε στο ΟΑΚΑ. Δεν ξέρω για εγκατάλειψη και τέτοια, αλλά αυτός ο χώρος, αυτή η άπλα, σου δημιουργεί ένα φοβερό συναίσθημα.

Το θέμα μας ήταν: Παναθηναϊκός - Πανιώνιος (1ος αγώνας των play off, δεύτερης φάσης, για πρόκριση στον τελικό δηλαδή, αυτά για τους άσχετους).

Πολύ λίγος κόσμος στο γήπεδο, πράγμα απογοητευτικό αν σκεφτείς οτι μιλάμε, με αποδείξεις και τρόπαια, για την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης αυτή τη στιγμή. Φαντάσου να ήταν σε περίοδο κακής απόδοσης..

Παρατηρώντας τον Αλβέρτη, τον αρχηγό της ομάδας, συνειδητοποίησα οτι θα ήταν θεός για Θεός. Εννοούσα, να παίξει το Χριστό, βεβαίως βεβαίως.

Το καλύτερο όλων ήταν λίγο πριν αρχίσει το παιχνίδι που ο φωτισμός ήταν πολύ χαμηλός και φωτιζόταν μόνο το κέντρο του γηπέδου. Πολύ ωραία ατμόσφαιρα, πολύ αμερικανιά, σα να είσαι στο NBA.

Και αρχίζει το ματς.. Μου λέει ο bro, "Εδώ μπορείς να βρίσεις όσο θέλεις". Μμμ, τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Η αλήθεια είναι οτι και γω μίλαγα εντελώς ελεύθερα όμως τα μοναδικά που ξεστόμιζα συνέχεια ήταν:

-Ου ρε!
-Ουστουδιούλου (αγαπημένο)
-Στα κεραμίδια (για τα σουτ των αντιπάλων, έκφραση-κατάλοιπο από παρακολούθηση αγώνων με το daddy)
- Τον παλιοηλίθιο..

Όπως πάντα, μετριότατη στη φαντασία...
Οι υπόλοιποι όμως... ωωω τι ρεσιτάλ, άνοιξαν τα .. αυτάκια μου..

Άκουσα τα εξής θεϊκά:
-Πάρτα μωρή ηλιοκαμμένη (προς μαύρο παίκτη της αντίπαλης ομάδας)
- Αφού δεν το αντέχεις ρε. Πήγαινε διακοπές...
- Ω ρε όρθιο κρέας (για ψηλό αποτυχημένο)
- Μπανάνα (σκέτο ξερό. δεν μπόρεσα να καταλάβω τι στο καλό υπονοούσε)

Ένα άλλο αμίμητο γεγονός ήταν ένας τύπος (διαστάσεις Κατέλη) ο οποίος βρισκόταν ακριβώς πίσω από την μπασκέτα, στο επίπεδο του τερέν. Ο εν λόγω κύριος ούρλιαζε κάθε, μα κάθε, φορά που βάραγαν βολές οι παίκτες του Πανιωνίου το παντελώς άσχετο:
ΑΜΥΝΑ, ΑΜΥΝΑ, ΑΜΥΝΑ, ΑΜΥΝΑ! (με ρυθμό)
Ο bro με ενημέρωσε οτι αυτός ήταν ο κύριος Παναγιώτης που λέει το κομμάτι "Κολλημένος με τα Κάτω Πετράλωνα" στο Je t'aime. Δεν τον έχω πάρει χαμπάρι εγώ αυτόν.

Είχαμε επίσης τον ευγενή φίλαθλο.
Ο τύπος της φωτογραφίας από κάτω καθόταν δίπλα μας. Ο αδερφός μου δήλωσε χαρακτηριστικά ότι δεν αντέχει άλλο όλοι οι τρελοί να κάθονται πάντα δίπλα του. Ο συγκεκριμένος κύριος έβριζε αμίμητα. Όπως βρίζει κάθε γνήσιος Έλληνας. Σωστά, πλήρη, με όλες τις χριστοπαναγίες. Με μια διαφορά: έβαζε πάντα, μα πάντα, το χέρι του μπροστά στο στόμα. Λες και ήθελε να βρίσει στα κρυφά ή λες και ήταν στο εργασιακό του περιβάλλον. Μάλλον του έχει μείνει κουσούρι το κρυφό βρισίδι. Ή μπορεί να είχε μικροφωνάκι στο μανίκι και να έκανε αναμετάδοση τις βρισιές (είμαι παρανοϊκή, I know).

Και μην ξεχνιόμαστε, μιας και βρέθηκα σε ανδροκρατούμενο χώρο χτύπησα και μια φωτογραφία από ένα πολύ αξιοπρεπές και προς παραδειγματισμό πατούμενο, που μάλιστα το φορούσε κύριος μεγάλης ηλικίας (τα συγχαρητήρια μου, είστε μπροστά).

Nike αθλητικό, που παρόλο που είχε τη βλακεία-ελατήριο πίσω, κέρδιζε επειδή ήταν πολύ κομψό και λεπτό στο σύνολο του (ειδικά για το χοντροκομμένο στυλ που έχουν συνήθως τα Nike).

Αυτά!

Α, ναι, κερδίσαμε καλέεεε!