Oh My God I Cant Believe It

Με καρδιά ψαριού που τρέμει ξεκίνησα χτες να πάω στο Ελληνικό για να δω τους Kaiser Chiefs. Αυτή τη φορά μπορούσες να μπεις από την παραλιακή και αυτό και μόνο αποτέλεσε ένα πρώτο σημάδι οτι όλα θα πάνε καλά. Αν και το είχα το προαίσθημα, δεν περίμενα οτι θα δω ένα τόσο απίστευτο live!

Μπαίνοντας στις εγκαταστάσεις πας λίγο στα χαμένα, σα να περιπλανιέσαι στην έρημο και με μόνο οδηγό τα αυτάκια σου για να εντοπίσεις από που στο περίπου έρχεται η μουσική ώστε να... χαράξεις πορεία. Ευτυχώς, πήρα από πίσω τον ξενόφερτο κύριο από κάτω που μάλλον είχε αναλάβει χρέη leader - αρχηγού ;)))

Στη σκηνή έπαιζαν οι Good Shoes και είπα να τους βγάλω μια φωτό έτσι μόνο και μόνο γιατί πολύ γουστάρω το όνομα τους! Αν τους έλεγαν και "Nice Shoes" θα με άρεσαν ακόμα πιο πολύ (ε, είμαι λίγο όργιο). Μικρούληδες ήταν και έπαιζαν σε στύλ καθαρά επηρεασμένο τόσο από Kaiser Chiefs όσο και από Αrtic Monkeys.

Μετά βγήκαν οι Long Blondes με μια τραγουδίστρια ηφαίστειο μέσα σε ένα κολλητό και πολύ σέξυ κόκκινο φόρεμα με μαύρες λεπτομέρειες! Θεωρώ οτι ήταν οτι πρέπει για να ζεστάνουν και να ξεσηκώσουν το κοινό λίγο πριν τους Kaiser. Εδώ να σημειώσω οτι το κοινό ήταν πολύ λίγο, τουλάχιστον για αυτό που περίμενα εγώ, και ευτυχώς όχι τόσο μικρής ηλικίας όσο νόμιζα οτι θα είναι!

Για ότι ακολούθησε έχω να πω οτι έμεινα άφωνη. Μετά τη συναυλία δηλαδή, γιατί ξεπατώθηκα να γκαρίζω. 11 και βάλε ήταν η μεγάλη στιγμή! Μπήκαν και με τη μια μας πλάκωσαν στα Every Day I Love You Less And Less.. Και από το πρώτο κομμάτι φάνηκε το πανυγήρι που θα ακολουθούσε.. Ο τραγουδιστής, Ricky Wilson, δεν περίμενε ούτε ένα τραγούδι για να πέσει στους ώμους όσων βρίσκονταν μπροστά στο κοινό (βλεπέ 1η φωτό κάτω). Ήταν τέτοια η ενέργεια που είχε, λες και μόλις πριν από 1 λέπτό τραγουδούσε ήδη σε κάποιο άλλο stage.

Η βραδιά είχε πολλές θεϊκές στιγμές με τον Ricky να καβαλάει τις σιδεριές μέχρι ψηλά για να τραγουδήσει (βλέπε 2η φωτό κάτω) καθώς και να εξαφανίζεται από τη σκηνή άνετος και ωραίος και να πηγαίνει μέσα από το κοινό με τα πόδια μέχρι τα μπαρ που βρίσκονταν στα άκρα της αρένας και να ανεβαίνει πάνω σε έναν από τους εκεί πάγκους για να απολαύσει μια γουλιά μπύρα. Μετά επέστρεψε κύριος στη σκηνή, ενώ η μπάντα συνέχιζε να παίζει περιμένοντας τον!

Μια άλλη τρομερή στιγμή ήταν όταν ο Ricky φάνηκε να καλεί κάποιον από το κοινό μπροστά να ανέβει στη σκηνή. Και ξαφνικά, βλέπουμε ένα ολόγυμνο παλικάρι μόνο με το βρακί του και εντελώς εκστασιασμένο να ανεβαίνει στη σκηνή (βλέπε 1η φωτό από κάτω)! Τον έβαλε ψηλά δίπλα από το ντράμερ και συνέχισε να τραγουδά. Το παλικάρι έμεινε για περίπου 2 κομμάτια εκεί πάνω έχοντας χάσει στην κυριολεξία την μπάλα, καλά όχι οτι δεν την είχε χάσει από πριν, χοροπηδώντας και χορεύοντας. Σε κάποια φάση άρχισε να ντρέπεται οπότε έβαλε και μια μπλούζα (2η φωτό). Όταν κατέβαινε από τη σκηνή και μάζευε τα ρούχα του ο Ricky έπιασε και του έδωσε και τη μια κάλτσα του. Μιλάμε δεν παίζεται ο τύπος.

Ένα άλλο πολύ τρυφερό στιγμιότυπο ήταν επίσης όταν είδαμε το Ricky να αφήνει κάπου στη σκηνή ένα σουτιέν που μόλις του έδωσε κάποια από το κοινό!

Το πρόγραμμα που κάναν και οι επιλογές των κομματιών ήταν κατά τη γνώμη μου άψογες. Παλιός και νέος δίσκος σε πολύ καλές αναλογίες, όλοι πρέπει να έμειναν ικανοποιημένοι. Ο ήχος δεν ήταν και τέλειος αλλά και πάλι κερδίζαν στα σημεία. Ειδικά το τέλος στο ανκορ, που μας άφησαν με το Oh my God, τι να λέμε, speechless. Για μένα, το καλύτερο κομμάτι τους!

Και για το τέλος μερικές φωτογραφίες από τα κλασικά μου καμμένα κολλήματα. Να σημειώσουμε οτι το παλικαράκι στα αριστερά το είδα από το τραμ στο ύψος του Φαλήρου και αμέσως κατάλαβα οτι πήγαινε για τη συναυλία. Το ντύσιμο είναι σκέτος Ricky.

Αν πρέπει να πούμε κάποια μείον που είχε η βραδιά ήταν:

1. Τα συνεχώς προβληματικά μικρόφωνα που έπρεπε να αλλάζει ο Ricky, ευτυχώς χωρίς να χρειαστεί να ξενερώσει και να μας αφήσει σύξυλους.
2. Αυτή η ελεεινά ηλίθια συνήθεια να εκσφενδονίζονται μπουκάλια (έστω νερού αλλά όχι και ολόκληρη μπύρα γαμώτη μου) .
3. Η σκόνη από το δάπεδο που προς το τέλος και κυρίως όταν φεύγαμε γινόταν λίγο αποπνικτική.

Και του χρόνου με υγεία και χαρά!!!!

Του δρόμου!

Στο Μοσχατάκι. Αντί δηλαδή να λέμε: "Παππού, σοκολάτες! Παππού καραμέλες!"....

Στα Εξάρχεια. Και ερωτώ τους (ανα)γνώστες: Τα ταξί επιτρέπεται να είναι έτσι... "άκωλα";;;

Στην Καλλιθέα. Το πάνω πάνω φανάρι κίτρινο;;; Έχω χάσει κάτι;;; Είμαι και στραβάδι... Τώρα εγώ τι πρέπει να κάνω δηλαδή;;;; Πάντως όχι να σπάω τα φανάρια όπως μερικοί παλιοηλίθιοιιι!

Στα Εξάρχεια. Μιλάμε πολύ στυλάτο το Scouter, άσπρο με σκοτσέζικη επένδυση στη σέλα ...

Στο Μοσχατάκι. Μη μου πείτε οτι αυτή η εικόνα του ηλεκτρικού σταθμού δεν είναι τέλεια; Τα συχαρίκια μου στο δήμαρχο!

Καλό μας ΣΚ παιδάκιαααα!

Σαν με κοιτάς!

Εκείνος: (Την είδα και σταμάτησε ο χρόνος. Ναι αυτή είναι, η γυναίκα που στοίχειωνε τόσα χρόνια τα όνειρα μου. Δεν μπορεί να είμαι τόσο τυχερός. Φοράει και αυτά τα υπέροχα παπούτσια που όταν την είχα ονειρευτεί με είχαν μπερδέψει, νόμιζα οτι είναι εξωγήινη, από άλλο πλανήτη. Τη βρήκα και πρέπει να της μιλήσω, πρέπει!)


Εκείνη: (Ωχ, τι θέλει αυτός ο παλιόβλακας από πίσω μου. Κάθε καμμένο παλικάρι με παίρνει από πίσω και γω πρέπει να του δώσω σημασία. Ευτυχώς που είμαι κεντρικά και είναι μέρα, το πολύ πολύ τον κάνω ρόμπα και φεύγω κυρία.)

Εκείνος: "Ε, συγγνώμη κοπελιά, συγγνώμη δηλαδή που ενοχλώ, αλλά να.. ε, να νομίζω πως σε ξέρω, δηλαδή.. θέλω να πω, σε έχω δει στα όνειρα μου.. Είμαι σίγουρος δηλαδή... τι να λέμε...ε τώρα που σε βλέπω και από κοντά εσύ είσαι!"

Εκείνη: (Για να δω.. μμ τώρα που τον βλέπω από κοντά, δεν είναι και άσχημος. μμμ, καλό κομματάκι, μαύρος μαύρος, με την καγκουρόφατσα του, έτσι όπως τους γουστάρω.. ίσως λίγο κοντός, αλλά δε βαριέσαι... Ωπ, και τι βλέπω, αθλητικό παπουτσάκι με φοβερή κάτασπρη καλτσούλα! Πωπω με έφτιαξε τώρα, μιλάμε οτι ο τύπος τα σπάει!) "Και για πες μου, τι φόραγα και κυρίως τι έκανα στα όνειρα σου...................;;;"

Εναλλακτικός τίτλος: Το Ζευγάρι της Χρονιάς

Success, success!

Το Θέατρο Ρεματιάς στο Χαλάνδρι βρίσκεται σε μια πολύ ωραία περιοχή, πνιγμένη στο πράσινο και εκείνη την υγρασία που όσο πολύ τη μισείς άλλο τόσο σου αρέσει γιατί σου θυμίζει οτι ζεις! Για αυτή την υγρασία βέβαια έφταιγε και οτι την Παρασκευή το απόγευμα έβρεξε περίπου μια ώρα πριν να αρχίσει η συναυλία..

Προφανώς τα soundcheck των συγκροτημάτων πήγαν πίσω και αυτό μάλλον δικαιολογεί και το οτι ενώ η έναρξη "υποτίθεται" οτι ήταν στις 8, τελικά οι πόρτες άνοιξαν στις 9 και βάλε...

Δε θα δώσω τόπο στην οργή και θα σχολιάσω τη συμπεριφορά 100 ηλιθίων, βλάχων, απολίτιστων και καραγκιόζηδων, και καλά, κουλτουριάρηδων και φιλόμουσων θεατών που δε σεβάστηκαν το γεγονός οτι η συναυλία είχε προβλεφθεί από την αρχή να είναι καθιστική (βλέπετε και τις καρέκλες στο σύνολο του χώρου μόλις που είχε αρχίσει να μπαίνει ο κόσμος. Πληροφοριακά, ο χώρος φούλαρε totally!). Και γω όρθια γούσταρα να δω τις Cocorosie, αλλά είπα ας σεβαστώ το concept της διοργάνωσης! Αλλά είπαμε, στην Ελλαδίτσα είμαστε, όλοι θα τρέξουμε να σώσουμε το τομάρι μας. Θα πάμε να κάτσουμε μπροστά στη σκηνή και όρθιοι για να είμαστε σίγουροι οτι θα βλέπουμε ε, και ας κάθονται τα κορόιδα από πίσω, που είχαν έρθει και κανά 2ώρο πριν! Οτι μας αξίζει παίρνουμε, αυτό έχω να πω!


Πρώτα βγήκαν οι Mary & The Boy, οι οποίοι με τρόμαξαν λίγο στην αρχή για να πω την αλήθεια! Η φωνή της τραγουδίστριας πολύ μπάσα και σεξουέλ, το boy συμπαθές με τα πλήκτρα του, αλλά η όλη σκηνική παρουσία έβγαζε μια καημενιά, αν συνυπολογίσει κανείς και μια εντελώς, μα εντελώς άκυρη τύπισσα που είχαν συνέχεια στη σκηνή και χόρευε ακατάπαυστα και καλά σύγχρονο χορό, προσωπική έκφραση. Ενδιαφέρον ο ήχος τους, πεθαμενατζίδικα πλήκτρα, ακούστε τους, αλλά από τα όσα κατάλαβα από τους στίχους, πολύ "fuck" και "bunny" έπεφτε (ακούστε το bobby perou και τη διασκευή του milkshake στο myspace τους)!

Μετά έσκασαν οι Cocorosie που συνοδεύονταν και από ένα παλικάρι από τη Γαλλία τον ΤΕΖ ο οποίος κάνει απίστευτο beatboxing. Έκανε στην αρχή μια εμφάνιση μόνος του (ακριβώς έτσι) και μετά τις συνόδευσε σε όλο το Live!
Οι Cocorosie ήταν απλά θεές, υπερτέλειες, με πάρα πολύ καλά φωνητικά, απλά και πολύ ατμοσφαιρικά γραφικά από πίσω, οτι πρέπει για την περίσταση. Τα σπάσανε εντελώς. Ωστόσο, παίξανε για μόλις μια ώρα και κάτι, και κατά τη γνώμη μου, παραλείψανε τουλάχιστον 2 με 3 πολύ γνωστά τους κομμάτια πράγμα που έχει αρχίσει να μου τη δίνει με τα συγκροτήματα που πρώτον, ούτε υπερφτασμένα είναι και δεύτερον, ούτε έχουν έρθει και 100 φορές στο Ελλάντα!

Σε ότι αφορά τις εμφανίσεις, περιττό να αναφέρω οτι γινόταν χαμός. Σε σημείο που ήταν τόσοι πολλοί και παντού, που.. δυσκολευόμουν να κάνω τη... δουλειά μου, ξέρετε τώρα εσείς!
Σας δίνω μόνο τα γκομενάκια με τις ατομικές συσκευασίες κρασιού (!!!!) την "καλτσωμένη" τύπισσα, την κοπέλα "παλέτα χρωμάτων" και το παιδί με το κράνος που έγραφε POLICE από μπροστά! Ε είχαμε και αστυνόμευση, τι άλλο θέλουμε!

(Και μια παρένθεση: Για όσους δεν έχουν ενημερωθεί ακόμα ποτέ δεν είναι αργά. Οργανώνεται καταγγελία στο συνήγορο του καταναλωτή σχετικά με το φιάσκο στο Ejekt! Τα παιδιά που το έχουν αναλάβει είναι πολύ οργανωμένα και για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχει mailing list από την οποία μπορείτε να δέχεστε ενημερωτικά email για την πορεία των διαδικασιών της ομαδικής καταγγελίας στο συνήγορο του καταναλωτή. Στέλνετε email στη διεύθυνση sueejekt@yahoo.com δηλώνοντας ενδιαφέρον να συμμετέχετε δωρεάν. Επίσης, http://ejektfestival.angry.at, είναι το αντίστοιχο forum.)