Πάμε μπροστά!

Κυριακή των εκλογών και βρίσκομαι στο σπίτι κολλητής ύστερα από ολονύκτιο ρέκλιασμα με τρίβιαλ (παταγώδης αποτυχία, ρεζίλι έγινα πάλι!) και dvd (ω ναι, μας πήρε ο ύπνος στο πρώτο τέταρτο της ταινίας…). Τι να δούμε, τι να δούμε μαζί με τον πρωινό μας καφέ, όλοι συζητάνε σε τεράστια οβάλ, παραλληλόγραμμα, χιαστί και «εντός εκτός και επί τα αυτά» τραπέζια σχετικά με το πολιτικό γίγνεσθαι και το μόνο επαναστατικό κανάλι, το κανάλι που τολμά να ξεχωρίσει είναι το STAR.

11 το πρωι



Το μεσημεράκι πάω και ψηφίζω και συναντώ δυο συμμαθητές εκ των οποίων η μια είχε βάλει υποψηφιότητα. «Ελπίζω να με τιμήσατε με την ψήφο σας!» μας λέει, και γω κοκκινίζω από την ντροπή μου καθότι δεν την ψήφισα πρώτον, ψέματα δε λέω δεύτερον, οπότε ζυγίζω το να της πετάξω ότι εγώ είμαι στάνταρ φαν του συγκεκριμένου δημάρχου (το βρίσκω πολύ τολμηρό να της το πω στα μούτρα) και τελικά ξεπέφτω στο κλασικό «Α, η ψήφος είναι μυστική!» (Δηλαδή δεν σε ψήφισα!!!).

Τέσπα, το βράδυ όλα τα κανάλια έχουν συγκεντρώσει όλα τα καλά τους χαρτιά (δίπλα στον Χατζηνικολάου καθόταν η Μενεγάκη σα συμπαρουσιάστρια – τοινγκ! – με μωβ πουλόβερ ζιβάγκο – τόινγκ τόινγκ!) για να βρουν ποιο είναι το «μήνυμα των εκλογών» και το STAR πιστό στο δρόμο της καινοτομίας και της προόδου προβάλει ξένη ταινία με πλάσματα αγνώστου προέλευσης...

10 το βράδυ

Mi len Gogo kim kala!

Είδα το «Thank you for Smoking» και πρέπει να πω πως ήταν συμπαθέστατο. Ήθελα να το δω στις Νύχτες Πρεμιέρας, αλλά δεν πρόλαβα! Δεν είναι και η «πιο ξεκαρδιστική ταινία της χρονιάς», ωστόσο είναι μια ταινία με ωραία αίσθηση χιούμορ. Πολύ βασικό στοιχείο της είναι ότι ανήκει στην κατηγορία εκείνων των ταινιών που η απήχηση τους στο κοινό βασίζεται αποκλειστικά στο πρόσωπο που θα αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Συγκεκριμένα, ο Aaron Eckhart δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και σε συνδυασμό με την απίστευτα καρτουνίστικη φάτσα του σε γκρο – πλαν, σε κερδίζει στο λεπτό (προσωπικά, τον λάτρεψα!).

Εεεεεεπίσης, θα ήθελα να επισημάνω τη συμπάθια μου προς τη γλυκύτατη Ayo και το σπαραξικάρδιο κομμάτι της «Down on my knees» (καμία τάυτιση με τον τίτλο του τραγουδιού για όσους κακόβουλους θα το σκεφτούν)! Θα το έχετε ακούσει, αλλά αν όχι ψάξτε το και συμπαθήστε το! It’s an order!!!

Και εις ανώτερα!

Λοιπόν, βρίσκομαι σε μια πεσμένη ψυχολογική περίοδο η οποία μπορεί να περιγραφεί πολύ συνοπτικά στην ακόλουθη πρόταση:
Η τεχνολογία μας έχει κάνει έρμαια της!
Με αφορμή τις δυνατότητες που μας δίνει η τεχνολογία έκανα μια γκάφα ΤΕΡΑΤΩΔΩΝ διαστάσεων, μέσω λανθασμένης αποστολής μηνύματος, και μάλιστα σε ένα άτομο το οποίο ήταν το απωθημένο μου στο δημοτικό… Το μήνυμα αυτό ουσιαστικά με έδωσε του κερατά και το μόνο για το οποίο έχω να υπερηφανεύομαι είναι ότι δεν κακολογούσα πουθενά το συγκεκριμένο πρόσωπο…
Οι λέξεις ΡΕΖΙΛΙΚΙ και ΡΟΜΠΑ είναι πάρα πολύ λίγες για να εξηγήσουν το πώς ένιωσα – νιώθω…
Ελπίζω να το ξεχάσω σύντομα και επίσης να μην συναντήσω το συγκεκριμένο άτομο πουθενά στο δρόμο…
Ουφφφφφφφφφφφφφφφφ……

Αισθητικές διαταραχές...

Γιατί οι γυναίκες φορέσανε ΑΥΤΑ τα πέδιλα (χαριστικά τη χρησιμοποιώ τη λέξη) φέτος το καλοκαίρι και έγιναν must ( και όχι m – oust!) ?



Ποια η άποψη των αντρών για αυτά ;

Γιατί η Despina Miraraki γράφει στα αγγλικά το όνομα της και ντύνεται με ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ για να πουλήσει χαλιά από την Ινδία ?


Γιατρέ, θα γίνω καλά ;