Το πραγματικο street fashion

Οι δύο φίλες μου σε καινούργιες ατομικές εμφανίσεις:

Διαβάζοντας άρθρο για τον ερχομό του Καποδίστρια 2 (!!!)...

Ατενίζοντας και με ορειβατικό στυλ...

Ερωτεύτηκα

Αν πίστευα στα θεία, μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν οι φύλακες - άγγελοι! Με μαλλάκι άσπρο - άσπρο, ροδαλά μαγουλάκια και μια τόσο ευγενική και γλυκιά φυσιογνωμία! Πως λάμπει καμια φορά η καλή καρδιά και η καλή ψυχή! Τον λάτρεψα, όπως και όλοι μέσα στο βαγόνι! Δεν παίρναμε τα μάτια μας από πάνω του και όλοι είχαμε ένα ηλίθιο, ζαχαρωμένο χαμόγελο στα χείλια... Και ο παππούλης είναι ετών 85. Το άκουσα που τον ρώτησαν.

Και εκεί που νόμιζα πως δεν πήγαινε άλλο, κοίταξα (απο τη φύση μου :) προς τα παπούτσια του, ε και εκεί λέω, παππούλη με έριξες! Puma αθλητικούλι. Και κάντε τη σύγκριση με τα πατούμενα των δίπλα συνομήλικων του!

Αυτά είναι, να κάνεις τη διαφορά ανεξαρτήτως ηλικίας!

Πάνε οι κατσαρίδες!

Νομίζω, και ευτυχώς, πλέον σχεδόν οτι έρχεται στη μόδα παραμένει. Και τι εννοώ με αυτό; Οτιδήποτε και αν ήταν στη μόδα τα τελευταία χρόνια, πχ. παντελόνια καμπάνα, μυτερά παπούτσια, μπότες ιππασίας, χρυσά και ασημένια αξεσουάρ, μάσκες γυαλιά, rayban γυαλιά, αθλητικό ντύσιμο και οτι βάλει ο καθένας με το νου του, συνεχίζει να φοριέται, ανάλογα με τα γούστα, τις διαθέσεις και το στυλ καθενός.

Έτσι είναι και τα μυτερά παπούτσια. Νομίζω ήταν πριν 2 χρόνια τουλάχιστον που ήταν στο peak τους, αλλά σήμερα εξακολουθούν να φοριούνται και να μη θεωρείται αυτό τεράστιο φάουλ. Και έτσι πρέπει βασικά!

Αλλά ήμαρτον! Δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα αυτά τα τύπου mule μυτερά παπούτσια (βοήθεια για τους άντρες, πρόκειται απλά για κλειστά, καλά όμως, παπούτσια που είναι κάμπριο μόνο από πίσω)! Τα φοράνε συνήθως κυρίες στα 35 και πάνω, αλλά τελευταία βλέπω και νεαρές κοπελίτσες να τα μοστράρουν! Είναι εντελώς αθύληκα και μοιάζει σα να φοράνε τα πασουμάκια για το σπίτι!
Η άλλη ξώφτερνη γόβα - βάρκα του μεσοπολέμου... η κυρία απλά μόλις κατέστρεψε ένα ωραίο ντύσιμο...

Ένας άλλος απαράδεκτος κατ' εμέ συνδυασμός είναι αυτός της γόβας με τις τύπου στρατιωτικές βερμούδες! Απορώ ποιός το σκαρφίστηκε και γιατί μερικές γυναίκες το υιοθετούν.

Ε και για το τέλος, ένα πολύ ωραίο παράδειγμα μυτερών γοβών και μάλιστα πρωι πρωι στον ηλεκτρικό!

Αμηχανία Φόβος και Λύπη

Όλοι σίγουρα θα έχει τύχει να βρεθείτε σε βαγόνι που εισβάλλουν παιδάκια, της γνωστής καταγωγής, δύο δυο συνήθως, ένα αγοράκι ένα κοριτσάκι. Έχουν πάντα μαζί τους κάποια οργανάκια, κάνουν πως παίζουν και τραγουδούν - τσιρίζουν ζητώντας από τον κόσμο λεφτά.

Το συγκεκριμένο παρεάκι ήταν το ίδιο επιθετικό και ορμητικό, σα να είχαν πάρει ναρκωτικά. Ειδικά για 9 το πρωι.

Το αποκορύφωμα ήταν το αγοράκι που σκαρφάλωνε μανιασμένα στο στύλο του βαγονιού, πράγμα που ήταν τραγικά καταπιεστικό για όσους βρισκόντουσαν εκεί δίπλα. Είναι αποριάς άξιο πως κανείς μας δεν τόλμησε να τους κάνει παρατήρηση. Και δε νομίζω οτι ο λόγος είναι επειδή "είναι παιδάκια και άστα να παίξουν μωρέ".

Μιλώντας προσωπικά για εμένα, νομίζω πως το βασικότερο πράγμα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή είναι φόβος. Και αυτό είναι πολύ περίεργο. Φοβήθηκα μη μου χώσουν καμιά σφαλιάρα έτσι στο πουθενά. Στην ιδέα να τα προκαλέσω, προτίμησα να κάτσω στη γωνίτσα μου μέχρι να καταλαγιάσει η τρέλα τους.

Άλλα πως είναι δυνατόν να σε φέρνουν σε τόσο αμήχανη στάση δυο παιδάκια;

Τα παιδιά αυτής της καταγωγής, της τσιγγάνικης, μεγαλώνουν με ένα τέτοιο τρόπο που αντιμετωπίζουν τον υπόλοιπο κόσμο με αποστροφή, ειρωνεία, και τάση προς εκμετάλλευση. Είναι από την αρχή στο περιθώριο, αλλά το χειρότερο είναι οτι μάλλον τους δασκαλεύουν οτι είναι σε αυτό και οτι πρέπει να χλευάσουν την αντίπερα όχθη.

Πολύ λυπηρό γεγονός. Ακόμα πιο λυπηρό είναι το οτι δεν είναι πραγματικά ούτε στο χέρι μου ούτε στην τσέπη μου το να το αποτρέψω. Είναι θέμα παιδείας, άρα κυβέρνησης, άρα τι λέμε τώρα...